Tweedeling

Gepubliceerd op 5 september 2021 om 00:32

Ik had eigenlijk gehoopt dat ik geen blogs meer hoefde te schrijven over de coronamaatregelen en vaccinatie. Maar ik ontkom er niet aan nu de tweedeling zichtbaarder en zichtbaarder wordt.

Nou ontwijk ik veelal het nieuws, omdat ik er niet in meegezogen wil worden. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat de doorsnee media hult met de politiek. Begin van dit jaar hebben ze toegegeven dat ze dat doen, om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. Gelukkig ontstonden er ook alternatieve media die andere zaken tegen het licht hielden, waardoor het beeld dat wordt geschetst een andere belichting krijgt. Of moet ik zeggen, extra schijnwerpers die niet alleen gericht staan op de ministers en hun trouwe achterban. Zo krijg je een eerlijker beeld en kun je zien dat er nog veel vragen onbeantwoord zijn of dat er zelfs vragen bijkomen bij elke beslissing die door het kabinet wordt genomen. Tenzij je daar niet naar wil kijken, dat mag natuurlijk.
Ik wil eigenlijk ook geen vragen stellen, het zou mij veel beter uitkomen en het zou een stuk rustiger in mijn hoofd zijn. Maar zo zit ik niet in elkaar, zelfs al ontwijk ik de persconferenties.

Ik ontkom er niet aan dat mensen erover praten en dat ik alle nieuws toch te horen of te lezen krijg. Geen discussies voor mij, dat niet, want ik ben geen voorstander van gesprekken die alleen uitdraaien op: ik heb gelijk, ik wil gelijk krijgen. Men hoeft mij niet te overtuigen en ik wil ook geen mensen overtuigen. Iedereen heeft zijn eigen geloof en vertrouwen in de richting die hij of zij kiest. Maar dat eenieder koste wat kost akkoord gaat met de tweedeling valt voor mij niet te rijmen.
Nou weet ik wel dat veel van ons, de meeste van ons, niets uit het verleden hebben meegekregen van tweedeling en uitsluiting. Alles wat ze zagen was dat wat in het buitenland afspeelde en dat is ver van zijn of haar bed. Zulke dingen gebeuren niet in Nederland. Toch?

Ik had er altijd vertrouwen in (en stiekem heb ik dat nog) dat Nederland niet zo ver zou gaan als het opbreken van onze grondrechten. Rechten waar onze (voor)ouders hard voor gevochten en gestreden hebben. Als het tegen elkaar opzetten van het volk.
Nu lijkt dat alle woorden die uitgesproken en beloofd zijn teniet worden gedaan om de vaccinatiegraad te verhogen. Wanneer is het genoeg, vraag ik me dan af? Ik maak me zorgen om hoever ze zullen gaan.
Het feit wil dat als het volk elke keer meebeweegt en knikt, de grenzen elke keer verlegd zullen worden. Dat is al gebleken. Dit kan toch niet in een land als Nederland? Toch wel. De plannen liggen al op tafel om iedereen die ongevaccineerd is uit te sluiten, tenzij hij of zij meedoet aan de testmaatschappij. De ene helft van de bevolking vind dat meer dan terecht en de andere helft snapt niet dat dit getolereerd wordt. De tweedeling is een pijnlijke beleving die ik gelukkig nog niet hardop ervaar. Toch zou het zomaar kunnen dat ik hier op korte termijn tegenaan bots. Ongeacht of ik wel of niet gevaccineerd ben. Als ik ergens moeite mee ga hebben is het zien van uitsluiting van mensen. De strijder in mij zal altijd opkomen voor hen die dit overkomt. Dat was als kind al zo. Toch heb ik geen idee hoe ik dat nu zou moeten doen, ik ben per slot van rekening maar een eenling. Nou was de tweedeling al degelijk bezig, met name tussen degenen die voor en tegen de maatregelen zijn. Langzaam grensverleggend naar de ongevaccineerden en gevaccineerden. Alsook vingerwijzend naar groepen. Inmiddels zijn het de allochtonen, omdat zij in het ziekenhuis het merendeel van de bedden bezet zouden houden als Covid-19 patiënt. Nou weet ik dat mensen altijd een zwart schaap nodig hebben, of dat nu een individu is of een hele bevolkingsgroep. Mensen kunnen niet zonder iemand te beschuldigen. Dat maakt de tweedeling nog zuurder. Persoonlijk neem ik alle vingerwijzingen met een korreltje zout. Maar de vinger nu te wijzen naar allochtonen zou nog wel eens een vervelend staartje kunnen krijgen (en dan bedoel ik niet door de allochtonen). De kaarten worden verkeerd gedeeld, meen ik. Niet alleen de geschiedenis herhaalt zich. Voldoende landen hebben dit patroon hedendaags.
We roepen maar wat, maar we kunnen alleen oordelen als we iets zien met onze eigen ogen en dat zien we niet. Zelfs elke individuele zuster die zegt dat het in hun ziekenhuis wel meevalt of overvol ligt met covid-19-patiënten spreken slechts vanuit hun eigen situatie. Zij kunnen onmogelijk weten hoe het in alle ziekenhuizen eraan toe gaat. Dan nog blijft de vraag, als je een kritische vragensteller bent, zijn de cijfers echt en hoe worden ze berekend? Feit blijft dat de politiek niet ophoudt het volk bang te maken en op te zetten tegen elkaar. Helaas zijn dat de zichtbare rollen die de demissionaire ministers De Jonge en Rutte zich hebben toebedeeld.

Voor nu is het met lede ogen aanzien hoe de bevolking als het water (de rode zee) van Mozes splijt.  Hopend op dat het water zich weer zal samenvoegen tot een eenheid.

Iris Luijten ©


«