Maatregelen en stemmen

Gepubliceerd op 6 maart 2021 om 12:33

Steeds meer mensen staan op. Dat is een goed teken. Steeds meer beweging komt er in organisaties, ook dat is een goed teken. Elke organisatie met zijn eigen motivatie, met zijn eigen streven en toch samen!

Nu de zoveelste bijeenkomst is afgeblazen omdat de gemeente het niet toestaat te demonstreren op de vrije manier zoals wij in ons land kennen, wordt het tijd om ‘koffie te gaan drinken’.
Demonstreren is ons grondrecht. Een groot recht. En zelfs dat recht wordt afgenomen. Mits je je houdt aan de regels van de desbetreffende gemeente: beperkt aantal mensen en dan gaan staan op een stip! Logisch dat organisatoren daar niet mee akkoord gaan, want daar draait nou net de hele demonstratie om: de maatregelen! De maatregelen die ver uit proportie zijn en die ons rechten ontnemen waar onze voorouders keihard, maar dan ook echt keihard voor gevochten hebben. Ouderen die nu treurig achter het raam zitten te snakken naar lucht, bezoek, naar een knuffel, wat aandacht, naar liefde van kinderen en kleinkinderen.
Dat alleen al is een pijnlijke gedachte. Ook al heb ik geen opa en oma meer, en ook al heb ik geen vader en moeder die in een verzorgingstehuis zitten (gelukkig voor hen), ik voel de pijn wel!

Ik had een weddenschap gemaakt met een vriendin van me; ik zei: ‘Wedden dat zo vlak voor de verkiezingen de avondklok komt te vervallen.’ ‘Nee,’ zei die vriendin, ‘je weet toch dat de overheid alles doet wat Duitsland ook doet en Duitsland heeft de lockdown verlengd tot eind maart.’ Oké, die weddenschap staat. Rutte heeft zieltjes nodig voor het stemmen, denk ik, dus het zou me niet verbazen als de avondklok er toch afgaat. Niet alleen op de dag van het stemmen, maar de 15e. Of hij is het zat om aan het roer te staan, dat kan ook, maar volgens mij is zijn ego daar te groot voor. Echter die vriendin heeft ook gelijk, Rutte volgt als een trouwe viervoeter zonder hersens Duitsland op. Duitsland de koploper (van onze buurlanden) in lockdowns en avondklok. Zo’n avondklok die ook dáár tot nu toe niet heeft bewezen dat het werkt! De curves van besmettingen laten dat zien. En je kunt roepen wat je wil, ze luisteren toch niet. Het gaat als een wervelstorm aan ze voorbij. Kokerkijken, noem ik dat… of te wel een tunnelvisie.
Maar de weddenschap staat. Doorgaans ga ik alleen weddenschappen aan als ik zeker weet dat ik gelijk heb. Nu heerst er toch enige twijfel omdat ik inderdaad weet dat Rutte de hielen van Merkel maar al te graag likt. Gelukkig heb ik dit keer alleen maar mijn eer te verliezen als ik verlies. Ik zie 15 maart en de verkiezingen met lede ogen tegemoet.

De verkiezingen staan voor de deur, normaal twijfel ik niet waarop ik moet stemmen, maar dit jaar is toch heel anders. De partij waar ik doorgaans op stem heeft ook een coronapakket aan maatregelen waar ik niet achtersta. Dus tja, wat kies je dan? Bovendien wordt er toch een coalitie gevormd, en zal in samenspraak niet veel veranderen aan de huidige situatie. Daarbovenop is nog maar de vraag wie met wie wil samenwerken. In heel het kabinet is maar één partij die anti-coronamaatregelen is en laat dat nou net de partij zijn waar ik altijd over heb geroepen daar nooit op te zullen stemmen.
Dan is er nog een mogelijkheid te stemmen op mijn escape. Een escape die ik altijd achter de hand heb gehad als ik niet op mijn keuze kan of wil stemmen. Maar die escape heeft totaal geen punten over corona in het verkiezingsprogramma, dus weet ik niet wat me te wachten staat. Volgens mij rest mij maar een ding: blanco stemmen.

Blanco stemmen is een serieuze optie. Want ik vind dat je altijd moet stemmen als je dat recht hebt. Ook voor dat recht is hard gevochten. Vrouwen hadden voor 1919 geen kiesrecht. De laatste keer toen ik op het stembureau zat en een oudere vrouw haar stempas inleverde, zei ze: ik heb dit recht gekregen, dus ik vind dat ik moet gaan. Toen werd ik toch weer wakker geschud.

Het enige wat ik kan doen is zo veel mogelijk mijn proteststem laten horen tijdens demonstraties of het ‘koffiedrinken’, bij elke organisatie die dezelfde stem laat horen als ik, hetzij met een andere motivatie, maar wel met hetzelfde doel: vechten voor waar onze voorouders hard voor hadden gevochten: onze vrijheid. Maatregelen afschaffen, om te beginnen die achterlijke avondklok. Nog maar te zwijgen van de ideeën van een testcultuur en die hele vaccinatiecultuur.
Gezonde mensen vaccineren slaat als een lul op een drumstel, laten we wel wezen. Gezonde mensen opsluiten, gezonde mensen mondkapjes laten dragen, gezonde mensen om de haverklap laten testen omdat ze iets willen gaan doen, zoals uit eten, naar een concert… winkels dichtgooien terwijl de supermarkten soms volgeladen zijn met mensen, horeca dichtgooien die aan alle voorwaarden van de anderhalvemeter-afstand en beschermingselementen hebben toegepast in hun pand. Gezonde bedrijven kapot laten gaan… ziek maken, de keel dichtknijpen… Dat is pas ziekmakend. De middelen zijn erger dan de kwaal.

Kortom, van het stemmen zal ik het niet hoeven hebben, en al lust ik geen koffie, ik ga ‘koffiedrinken’ als ik kan; kleedje mee, drinken mee en aansluiten, zoals 7 maart in het Museumpart te Rotterdam. Op een gezonde plek in de buitenlucht met mensen die weten waar het echt om draait: de liefde, eenheid, saamhorigheid, vrijheid. En hopen op een prachtig zonnetje.

 

Iris Luijten ©


 »