Blogs


Tweedeling

Ik had eigenlijk gehoopt dat ik geen blogs meer hoefde te schrijven over de coronamaatregelen en vaccinatie. Maar ik ontkom er niet aan nu de tweedeling zichtbaarder en zichtbaarder wordt.Nou ontwijk ik veelal het nieuws, omdat ik er niet in meegezogen wil worden. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat de doorsnee media hult met de politiek. Begin van dit jaar hebben ze toegegeven dat ze dat doen, om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. Gelukkig ontstonden er ook alternatieve media die andere zaken tegen het licht hielden, waardoor het beeld dat wordt geschetst een andere belichting krijgt. Of moet ik zeggen, extra schijnwerpers die niet alleen gericht staan op de ministers en hun trouwe achterban. Zo krijg je een eerlijker beeld en kun je zien dat er nog veel vragen onbeantwoord zijn of dat er zelfs vragen bijkomen bij elke beslissing die door het kabinet wordt genomen. Tenzij je daar niet naar wil kijken, dat mag natuurlijk.Ik wil eigenlijk ook geen vragen stellen, het zou mij veel beter uitkomen en het zou een stuk rustiger in mijn hoofd zijn. Maar zo zit ik niet in elkaar, zelfs al ontwijk ik de persconferenties.Ik ontkom er niet aan dat mensen erover praten en dat ik alle nieuws toch te horen of te lezen krijg. Geen discussies voor mij, dat niet, want ik ben geen voorstander van gesprekken die alleen uitdraaien op: ik heb gelijk, ik wil gelijk krijgen. Men hoeft mij niet te overtuigen en ik wil ook geen mensen overtuigen. Iedereen heeft zijn eigen geloof en vertrouwen in de richting die hij of zij kiest. Maar dat eenieder koste wat kost akkoord gaat met de tweedeling valt voor mij niet te rijmen.Nou weet ik wel dat veel van ons, de meeste van ons, niets uit het verleden hebben meegekregen van tweedeling en uitsluiting. Alles wat ze zagen was dat wat in het buitenland afspeelde en dat is ver van zijn of haar bed. Zulke dingen gebeuren niet in Nederland. Toch?Ik had er altijd vertrouwen in (en stiekem heb ik dat nog) dat Nederland niet zo ver zou gaan als het opbreken van onze grondrechten. Rechten waar onze (voor)ouders hard voor gevochten en gestreden hebben. Als het tegen elkaar opzetten van het volk.Nu lijkt dat alle woorden die uitgesproken en beloofd zijn teniet worden gedaan om de vaccinatiegraad te verhogen. Wanneer is het genoeg, vraag ik me dan af? Ik maak me zorgen om hoever ze zullen gaan.Het feit wil dat als het volk elke keer meebeweegt en knikt, de grenzen elke keer verlegd zullen worden. Dat is al gebleken. Dit kan toch niet in een land als Nederland? Toch wel. De plannen liggen al op tafel om iedereen die ongevaccineerd is uit te sluiten, tenzij hij of zij meedoet aan de testmaatschappij. De ene helft van de bevolking vind dat meer dan terecht en de andere helft snapt niet dat dit getolereerd wordt. De tweedeling is een pijnlijke beleving die ik gelukkig nog niet hardop ervaar. Toch zou het zomaar kunnen dat ik hier op korte termijn tegenaan bots. Ongeacht of ik wel of niet gevaccineerd ben. Als ik ergens moeite mee ga hebben is het zien van uitsluiting van mensen. De strijder in mij zal altijd opkomen voor hen die dit overkomt. Dat was als kind al zo. Toch heb ik geen idee hoe ik dat nu zou moeten doen, ik ben per slot van rekening maar een eenling. Nou was de tweedeling al degelijk bezig, met name tussen degenen die voor en tegen de maatregelen zijn. Langzaam grensverleggend naar de ongevaccineerden en gevaccineerden. Alsook vingerwijzend naar groepen. Inmiddels zijn het de allochtonen, omdat zij in het ziekenhuis het merendeel van de bedden bezet zouden houden als Covid-19 patiënt. Nou weet ik dat mensen altijd een zwart schaap nodig hebben, of dat nu een individu is of een hele bevolkingsgroep. Mensen kunnen niet zonder iemand te beschuldigen. Dat maakt de tweedeling nog zuurder. Persoonlijk neem ik alle vingerwijzingen met een korreltje zout. Maar de vinger nu te wijzen naar allochtonen zou nog wel eens een vervelend staartje kunnen krijgen (en dan bedoel ik niet door de allochtonen). De kaarten worden verkeerd gedeeld, meen ik. Niet alleen de geschiedenis herhaalt zich. Voldoende landen hebben dit patroon hedendaags.We roepen maar wat, maar we kunnen alleen oordelen als we iets zien met onze eigen ogen en dat zien we niet. Zelfs elke individuele zuster die zegt dat het in hun ziekenhuis wel meevalt of overvol ligt met covid-19-patiënten spreken slechts vanuit hun eigen situatie. Zij kunnen onmogelijk weten hoe het in alle ziekenhuizen eraan toe gaat. Dan nog blijft de vraag, als je een kritische vragensteller bent, zijn de cijfers echt en hoe worden ze berekend? Feit blijft dat de politiek niet ophoudt het volk bang te maken en op te zetten tegen elkaar. Helaas zijn dat de zichtbare rollen die de demissionaire ministers De Jonge en Rutte zich hebben toebedeeld.Voor nu is het met lede ogen aanzien hoe de bevolking als het water (de rode zee) van Mozes splijt.  Hopend op dat het water zich weer zal samenvoegen tot een eenheid.Iris Luijten ©

Lees meer »

Maatregelen en stemmen

Steeds meer mensen staan op. Dat is een goed teken. Steeds meer beweging komt er in organisaties, ook dat is een goed teken. Elke organisatie met zijn eigen motivatie, met zijn eigen streven en toch samen!Nu de zoveelste bijeenkomst is afgeblazen omdat de gemeente het niet toestaat te demonstreren op de vrije manier zoals wij in ons land kennen, wordt het tijd om ‘koffie te gaan drinken’.Demonstreren is ons grondrecht. Een groot recht. En zelfs dat recht wordt afgenomen. Mits je je houdt aan de regels van de desbetreffende gemeente: beperkt aantal mensen en dan gaan staan op een stip! Logisch dat organisatoren daar niet mee akkoord gaan, want daar draait nou net de hele demonstratie om: de maatregelen! De maatregelen die ver uit proportie zijn en die ons rechten ontnemen waar onze voorouders keihard, maar dan ook echt keihard voor gevochten hebben. Ouderen die nu treurig achter het raam zitten te snakken naar lucht, bezoek, naar een knuffel, wat aandacht, naar liefde van kinderen en kleinkinderen.Dat alleen al is een pijnlijke gedachte. Ook al heb ik geen opa en oma meer, en ook al heb ik geen vader en moeder die in een verzorgingstehuis zitten (gelukkig voor hen), ik voel de pijn wel!Ik had een weddenschap gemaakt met een vriendin van me; ik zei: ‘Wedden dat zo vlak voor de verkiezingen de avondklok komt te vervallen.’ ‘Nee,’ zei die vriendin, ‘je weet toch dat de overheid alles doet wat Duitsland ook doet en Duitsland heeft de lockdown verlengd tot eind maart.’ Oké, die weddenschap staat. Rutte heeft zieltjes nodig voor het stemmen, denk ik, dus het zou me niet verbazen als de avondklok er toch afgaat. Niet alleen op de dag van het stemmen, maar de 15e. Of hij is het zat om aan het roer te staan, dat kan ook, maar volgens mij is zijn ego daar te groot voor. Echter die vriendin heeft ook gelijk, Rutte volgt als een trouwe viervoeter zonder hersens Duitsland op. Duitsland de koploper (van onze buurlanden) in lockdowns en avondklok. Zo’n avondklok die ook dáár tot nu toe niet heeft bewezen dat het werkt! De curves van besmettingen laten dat zien. En je kunt roepen wat je wil, ze luisteren toch niet. Het gaat als een wervelstorm aan ze voorbij. Kokerkijken, noem ik dat… of te wel een tunnelvisie.Maar de weddenschap staat. Doorgaans ga ik alleen weddenschappen aan als ik zeker weet dat ik gelijk heb. Nu heerst er toch enige twijfel omdat ik inderdaad weet dat Rutte de hielen van Merkel maar al te graag likt. Gelukkig heb ik dit keer alleen maar mijn eer te verliezen als ik verlies. Ik zie 15 maart en de verkiezingen met lede ogen tegemoet.De verkiezingen staan voor de deur, normaal twijfel ik niet waarop ik moet stemmen, maar dit jaar is toch heel anders. De partij waar ik doorgaans op stem heeft ook een coronapakket aan maatregelen waar ik niet achtersta. Dus tja, wat kies je dan? Bovendien wordt er toch een coalitie gevormd, en zal in samenspraak niet veel veranderen aan de huidige situatie. Daarbovenop is nog maar de vraag wie met wie wil samenwerken. In heel het kabinet is maar één partij die anti-coronamaatregelen is en laat dat nou net de partij zijn waar ik altijd over heb geroepen daar nooit op te zullen stemmen.Dan is er nog een mogelijkheid te stemmen op mijn escape. Een escape die ik altijd achter de hand heb gehad als ik niet op mijn keuze kan of wil stemmen. Maar die escape heeft totaal geen punten over corona in het verkiezingsprogramma, dus weet ik niet wat me te wachten staat. Volgens mij rest mij maar een ding: blanco stemmen.Blanco stemmen is een serieuze optie. Want ik vind dat je altijd moet stemmen als je dat recht hebt. Ook voor dat recht is hard gevochten. Vrouwen hadden voor 1919 geen kiesrecht. De laatste keer toen ik op het stembureau zat en een oudere vrouw haar stempas inleverde, zei ze: ik heb dit recht gekregen, dus ik vind dat ik moet gaan. Toen werd ik toch weer wakker geschud.Het enige wat ik kan doen is zo veel mogelijk mijn proteststem laten horen tijdens demonstraties of het ‘koffiedrinken’, bij elke organisatie die dezelfde stem laat horen als ik, hetzij met een andere motivatie, maar wel met hetzelfde doel: vechten voor waar onze voorouders hard voor hadden gevochten: onze vrijheid. Maatregelen afschaffen, om te beginnen die achterlijke avondklok. Nog maar te zwijgen van de ideeën van een testcultuur en die hele vaccinatiecultuur.Gezonde mensen vaccineren slaat als een lul op een drumstel, laten we wel wezen. Gezonde mensen opsluiten, gezonde mensen mondkapjes laten dragen, gezonde mensen om de haverklap laten testen omdat ze iets willen gaan doen, zoals uit eten, naar een concert… winkels dichtgooien terwijl de supermarkten soms volgeladen zijn met mensen, horeca dichtgooien die aan alle voorwaarden van de anderhalvemeter-afstand en beschermingselementen hebben toegepast in hun pand. Gezonde bedrijven kapot laten gaan… ziek maken, de keel dichtknijpen… Dat is pas ziekmakend. De middelen zijn erger dan de kwaal.Kortom, van het stemmen zal ik het niet hoeven hebben, en al lust ik geen koffie, ik ga ‘koffiedrinken’ als ik kan; kleedje mee, drinken mee en aansluiten, zoals 7 maart in het Museumpart te Rotterdam. Op een gezonde plek in de buitenlucht met mensen die weten waar het echt om draait: de liefde, eenheid, saamhorigheid, vrijheid. En hopen op een prachtig zonnetje.

Lees meer »