Blogs


Maatregelen en stemmen

Steeds meer mensen staan op. Dat is een goed teken. Steeds meer beweging komt er in organisaties, ook dat is een goed teken. Elke organisatie met zijn eigen motivatie, met zijn eigen streven en toch samen!Nu de zoveelste bijeenkomst is afgeblazen omdat de gemeente het niet toestaat te demonstreren op de vrije manier zoals wij in ons land kennen, wordt het tijd om ‘koffie te gaan drinken’.Demonstreren is ons grondrecht. Een groot recht. En zelfs dat recht wordt afgenomen. Mits je je houdt aan de regels van de desbetreffende gemeente: beperkt aantal mensen en dan gaan staan op een stip! Logisch dat organisatoren daar niet mee akkoord gaan, want daar draait nou net de hele demonstratie om: de maatregelen! De maatregelen die ver uit proportie zijn en die ons rechten ontnemen waar onze voorouders keihard, maar dan ook echt keihard voor gevochten hebben. Ouderen die nu treurig achter het raam zitten te snakken naar lucht, bezoek, naar een knuffel, wat aandacht, naar liefde van kinderen en kleinkinderen.Dat alleen al is een pijnlijke gedachte. Ook al heb ik geen opa en oma meer, en ook al heb ik geen vader en moeder die in een verzorgingstehuis zitten (gelukkig voor hen), ik voel de pijn wel!Ik had een weddenschap gemaakt met een vriendin van me; ik zei: ‘Wedden dat zo vlak voor de verkiezingen de avondklok komt te vervallen.’ ‘Nee,’ zei die vriendin, ‘je weet toch dat de overheid alles doet wat Duitsland ook doet en Duitsland heeft de lockdown verlengd tot eind maart.’ Oké, die weddenschap staat. Rutte heeft zieltjes nodig voor het stemmen, denk ik, dus het zou me niet verbazen als de avondklok er toch afgaat. Niet alleen op de dag van het stemmen, maar de 15e. Of hij is het zat om aan het roer te staan, dat kan ook, maar volgens mij is zijn ego daar te groot voor. Echter die vriendin heeft ook gelijk, Rutte volgt als een trouwe viervoeter zonder hersens Duitsland op. Duitsland de koploper (van onze buurlanden) in lockdowns en avondklok. Zo’n avondklok die ook dáár tot nu toe niet heeft bewezen dat het werkt! De curves van besmettingen laten dat zien. En je kunt roepen wat je wil, ze luisteren toch niet. Het gaat als een wervelstorm aan ze voorbij. Kokerkijken, noem ik dat… of te wel een tunnelvisie.Maar de weddenschap staat. Doorgaans ga ik alleen weddenschappen aan als ik zeker weet dat ik gelijk heb. Nu heerst er toch enige twijfel omdat ik inderdaad weet dat Rutte de hielen van Merkel maar al te graag likt. Gelukkig heb ik dit keer alleen maar mijn eer te verliezen als ik verlies. Ik zie 15 maart en de verkiezingen met lede ogen tegemoet.De verkiezingen staan voor de deur, normaal twijfel ik niet waarop ik moet stemmen, maar dit jaar is toch heel anders. De partij waar ik doorgaans op stem heeft ook een coronapakket aan maatregelen waar ik niet achtersta. Dus tja, wat kies je dan? Bovendien wordt er toch een coalitie gevormd, en zal in samenspraak niet veel veranderen aan de huidige situatie. Daarbovenop is nog maar de vraag wie met wie wil samenwerken. In heel het kabinet is maar één partij die anti-coronamaatregelen is en laat dat nou net de partij zijn waar ik altijd over heb geroepen daar nooit op te zullen stemmen.Dan is er nog een mogelijkheid te stemmen op mijn escape. Een escape die ik altijd achter de hand heb gehad als ik niet op mijn keuze kan of wil stemmen. Maar die escape heeft totaal geen punten over corona in het verkiezingsprogramma, dus weet ik niet wat me te wachten staat. Volgens mij rest mij maar een ding: blanco stemmen.Blanco stemmen is een serieuze optie. Want ik vind dat je altijd moet stemmen als je dat recht hebt. Ook voor dat recht is hard gevochten. Vrouwen hadden voor 1919 geen kiesrecht. De laatste keer toen ik op het stembureau zat en een oudere vrouw haar stempas inleverde, zei ze: ik heb dit recht gekregen, dus ik vind dat ik moet gaan. Toen werd ik toch weer wakker geschud.Het enige wat ik kan doen is zo veel mogelijk mijn proteststem laten horen tijdens demonstraties of het ‘koffiedrinken’, bij elke organisatie die dezelfde stem laat horen als ik, hetzij met een andere motivatie, maar wel met hetzelfde doel: vechten voor waar onze voorouders hard voor hadden gevochten: onze vrijheid. Maatregelen afschaffen, om te beginnen die achterlijke avondklok. Nog maar te zwijgen van de ideeën van een testcultuur en die hele vaccinatiecultuur.Gezonde mensen vaccineren slaat als een lul op een drumstel, laten we wel wezen. Gezonde mensen opsluiten, gezonde mensen mondkapjes laten dragen, gezonde mensen om de haverklap laten testen omdat ze iets willen gaan doen, zoals uit eten, naar een concert… winkels dichtgooien terwijl de supermarkten soms volgeladen zijn met mensen, horeca dichtgooien die aan alle voorwaarden van de anderhalvemeter-afstand en beschermingselementen hebben toegepast in hun pand. Gezonde bedrijven kapot laten gaan… ziek maken, de keel dichtknijpen… Dat is pas ziekmakend. De middelen zijn erger dan de kwaal.Kortom, van het stemmen zal ik het niet hoeven hebben, en al lust ik geen koffie, ik ga ‘koffiedrinken’ als ik kan; kleedje mee, drinken mee en aansluiten, zoals 7 maart in het Museumpart te Rotterdam. Op een gezonde plek in de buitenlucht met mensen die weten waar het echt om draait: de liefde, eenheid, saamhorigheid, vrijheid. En hopen op een prachtig zonnetje.

Lees meer »

Ongecensureerd - afwijzingen

Voor me heb ik een artikel dat gaat over een vrouw die haar relatie heeft verbroken omdat zij en haar partner wezenlijk anders staan in de coronasituatie. Ik heb even in mijn ogen gewreven om te zien of ik dat goed las. Maar het staat er echt!Als een relatie daarop strand, dan is er geen solide basis in de liefde geweest, denk ik meteen. Of je bent zo vurig dat elk gesprek uitmondt in een heftige ruzie, concludeer ik.In mijn visie, als de liefde echt is, overwin je dit verschil. Al is het alleen al omdat je weet dat dit coronagedoe tijdelijk is. Ook al is tijdelijk op dit moment onbepaald. Het zal niet altijd fijn zijn hoe het gaat, maar je komt erdoorheen, stel ik, als de liefde goed zit. Je kunt rijkdom en aanzien verliezen, maar de liefde in je hart raak je nooit kwijt; het komt altijd terug, ook na een stormachtige periode. Als je tenminste bereid bent naar elkaar te luisteren en te horen wat de ander zegt en als je bereid bent dat verschil van elkaar te accepteren. Je hoeft elkaar niet te overtuigen, slechts de kern van begrip speelt een rol in een solide basis.Toch is deze afwijzing veelzeggend in deze tijd en niet op zichzelf staand. Ik onderga het nog bijna elke week alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ze willen niet praten, vinden je een egoïst, denken dat je een complotdenker of een corona-ontkenner bent. Begrip is ver te zoeken. Elke poging tot uitleg wordt ondergesneeuwd door heftige emoties, of ondergeschikt gemaakt aan de fysieke zieken en overledenen. Hoe kun je fatsoenlijk vertellen dat je hun verdriet voelt, ze snapt, maar ook uitleggen hoe het voor jou is, hoe het voor sommigen om je heen is, wat er mentaal gebeurt, wat het allemaal oproept, als je meteen wordt afgesneden of monddood wordt gemaakt? Ook die vorm van afwijzing gaat niet in de koude kleren zitten. Doch, tot een weekend geleden deed ik nog elke keer een poging, in de hoop een wederzijds gesprek op ingetoomde frequentie te voeren. Maar wat ik niet wil is iemand irriteren. En de laatste poging eindigde dan ook met de herhaling van diens woorden: ‘En corona bestaat zeker niet?’ De onderliggende irritatie was voelbaar. Wel concluderend dat mijn antwoord van een maand eerder: ‘Ik ontken corona niet, ik vind alleen de maatregelen buiten proportie’, niet is gehoord.Dat ik opkom voor vrijheid, voor een draaiende economie, voor liefde en plezier in het leven, voor het ontkoppelen van de geestelijke dwangbuis, voor het verwijderen van de gezichtsgevangenis, wil niet zeggen dat ik een corona-ontkenner ben. Iedereen die maar iets anders denkt, wordt meteen in dat hokje geduwd: complotdenker, corona-ontkenner. Nee, dat ik strijd tegen dit allemaal, wil alleen zeggen dat er te veel nadruk ligt op de fysieke gezondheid en nauwelijks, of misschien zelfs helemaal niet, op de mentale gezondheid. Dat net zoals de mensen die dierbaren verliezen aan de gevolgen van corona, er ook mensen zijn die doodgaan aan de mentale bijwerkingen van corona – dat mensen kapotgaan aan die maatregelen. Dat de verhoudingen niet oké zijn. De mentale issues worden afgedaan als: het is een kleine moeite om een mondkapje te dragen. Wie bepaalt dat of dat een kleine moeite is? Of: Het is toch geen probleem om te luisteren en gewoon thuis te zitten? Je doet het voor je medemens!Oké, je doet het voor je medemens, ik hoor je, maar wie doet het voor díe medemens die het mentaal niet trekt? Wie zorgt er voor hen? Wie helpt hen? Klap na klap, na klap.We weten dat het virus in de kou lekker gedijt en zal indammen als de temperatuur stijgt. We weten ook dat er nieuwe varianten blijven komen, zie Britse, Afrikaanse en Braziliaanse variant. We weten dat het vaccin alleen jezelf beschermt, je niet per se niet besmet raakt en ook anderen nog kunt besmetten. We weten ook dat een lockdown niet het antwoord is, als je naar de curves van België en Duitsland kijkt die al veel langer deze maatregelen hanteren. Dat zijn niet míjn feiten, maar opzoekbare feiten.Wil je dan elk virusseizoen de boel op slot gooien? Alleen de zomer open? Het is behoorlijk wat discussiemateriaal, waar je best op een rustige manier met elkaar over in gesprek kunt gaan, denk ik. Moet kunnen. Helaas denken anderen daar anders over. Omdat hun visie de waarheid behelst. Alleen niemand heeft de waarheid in pacht. Alles is gebaseerd op wat we gevoed krijgen, de maatregelen en de uitkomst die onze hersenen en innerlijk opeet.Enfin, niet iedereen die tegen de vele maatregelen is, gaat disrespectvol om met de gedachten en gevoelens van iemand die wel bang is, wel de maatregelen wil naleven. Voor vrijheid vechten en je naasten liefhebben en respecteren kan goed hand in hand gaan. Hoeft niet gepaard te gaan met break-ups en afwijzing na afwijzing.De hoeveelheid afwijzingen die ik de laatste vier maanden te verstouwen heb gekregen, daar word ik verdrietig van. En de laatste afwijzing, was dan ook degene die het meest raakte, maar alles duidelijk maakte.De vrouw die haar partner aan de kant zette omdat ze van mening verschilden… er was beslist geen solide basis. De relaties die ik ben kwijtgeraakt waren dus ook gebouwd op drijfzand. En de relaties die nog bestaan en mij het zwijgen opleggen… straks, over een jaar of wat, als alles achter de rug is, zijn zij degenen die doen alsof het nooit is gebeurd. Maar ik weet niet of ik dat dan kan, want die solide basis was er niet. In helse periodes leer je mensen echt kennen.Nog niet zo lang geleden, degene die mijn ogen opende, raakte ik dus een mooie vriendschap kwijt. Maar de basis waarvan ik dacht: wij komen hier wel uit, bleek door mijn mededeling dat ik op 17 januari aanwezig zou zijn tijdens de demonstratie in Amsterdam, stuk te lopen. Ondanks dat ik zei: ik ga daarheen, maar dan kunnen wij daarna even niet afspreken, want ik wil niet dat jij en jouw gezin risico loopt door mij. Even niet zien: zo lang als een normale quarantaine duurt om uit te sluiten dat ik besmet ben geraakt. De vriendschap was voor mij te belangrijk om er argeloos mee om te gaan. Het zou dan ook het enige risicomoment zijn waarin ik me zou begeven, want ik als introverte vrouw hou doorgaans wel van de regel: social distance. Ik zoek risico’s niet op, alleen dus tijdens een demonstratie. Toch liep diegene daarop spaak.Het voelde best dubbel, gezien diegene in mijn aanwezigheid de maatregelen niet zo nauw nam. Mij gewoon een zoen gaf, de hand schudde zonder daarna te wassen of te ontsmetten, geen anderhalve meter afstand hield, geen mondkapje droeg en een knuffel gaf. Gewoon zoals we doorgaans deden. Maar hé, wie ben ik om die tegenstrijdigheden als troef te gebruiken? Als ik om je geef, dan is nabijheid voor mij gewoon. Met pijn in het hart laat ik los. De informatie over 17 januari was blijkbaar te veel. Ik heb je gehoord.Ik hoef jou – als de lezer van deze blog – niet te overtuigen. Ik wil jou niet overtuigen. Ik heb de waarheid niet in pacht. Ik wil alleen dat het allemaal stopt en dat ze de wereld niet blijven verlammen! Dat mensen er zijn voor iedereen die het moeilijk heeft en niet alleen voor de fysiek zieken, de bejaarden of zwakkeren, nee: voor iedereen! Dat liefde blijft bestaan en ontstaan. Maar wat ik wil is niet te doen. Ik hoor je.

Lees meer »

Ongecensureerd

Waarschuwing vooraf: indien je geen mening wil lezen  (of duldt) dat wellicht afwijkt dan dat van jou over het coronavirus en de maatregelen, sla deze blog dan over.

Lees meer »

Voornemens

Het is donker buiten, nog vroeg in de ochtend. De metro rijdt al op en af, dat dan weer wel. Het is tijd voor een samenvatting over het afgelopen jaar. Zonder oliebol naast me, zonder gevoel dat we een scherpe afronding hebben, want dat gaat het niet zijn. Het jaar zal overvloeien als gelekte olie in de zee. Stormend of windstil, maar altijd golvend en verspreidend. En ook een olievlek is moeilijk uit het water te vissen. Eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in, want dood en verderf zal zich dan ook voortzetten. Dat wil niemand toch? Toch was het niet alleen maar kommer en kwel.Een jaar waarvan ik niet in detail wil vertellen hoe het is gegaan, maar het toch probeer zonder scherpe randjes. Als ik een kleur aan 2020 zou hangen dan kreeg het de kleur donkerbruin, dreigend donkerbruin met donkergrijze strepen erdoorheen en veel regen, onweer en donderslagen – ook al scheen de zon volop. Ook al liep ik dagen in mijn korte broek en zat ik rood te kleuren in het gras of op het balkon. Het was donker en dreigend.Het ging bij bijna niemand gemakkelijk, maar ik kan niet voor hen spreken, slechts voor mezelf. Dood en verderf om mij heen; dood (niet meer op twee handen te tellen), maar niemand door corona. De meesten jong. En er waren momenten dat ik dacht (ik weet dat ik dat niet mag denken): jij ontkomt deze ellende maar mooi. Als niet gelovige in God, maar wel in ‘niets gebeurt voor niets’, klampte ik me vast aan dat geloof. Toch hing 2020 om mijn nek als een galgtouw: stevig, maar geen extra ruimte om nog te wankelen. Het meeste raakte ik kwijt. Gelukkig zorgde de lichtpuntjes ervoor dat het touw niet werd aangetrokken en ik met beide voeten plat op de grond stond. In (weer) vier weken tijd schreef ik Speeksel, sperma & wijn. Geheel in een andere stijl, geheel in tegenwoordige tijd. Het schreef zo lekker en het was zo verdrietig tegelijkertijd. Een boek over een gezin dat door die (eerste) corona ellende heen gaat, een verhaal dat ik een lichtpuntje geef, omdat ik zelf snakte (en snak) naar een lichtpuntje. Dat lichtpuntje was er, maar is nu weer gedoofd. Toch kabbel ik door, zonder strakke strop, want het bracht me ook projecten om te coördineren binnen de politie. En het laatste project zorgde er tevens voor dat ik even weer Brabant op kon snuiven. De heerlijkheid van ruimte en gemoedelijkheid. Van niet op elkaar gepropte huizen en bezinning, van mijn geschiedenis. Een dergelijk project heb ik in februari/maart weer in het verschiet, omdat die olievlek dan nog lang niet uit het water is gezuiverd.Dood en verderf, ook binnen mijn familie was dit aan de orde (niet door corona), het bracht me dat ik uit mijn comfortzone trad, de veilige zone te buiten. Dat beviel goed en zou ik vaker moeten doen, denk ik steeds, en dat is dan ook mijn voornemen voor het nieuwe jaar: risico’s nemen, want voor je het weet is het te laat; mezelf niet laten opsluiten. Dat is geen leven dat ik van plan ben voort te zetten, want die strop kriebelt in mijn nek.Het nieuwe jaar staat dus voor mij in het teken van: uit mijn comfortzone stappen en genieten en doen wat ik wellicht anders nooit gedaan zou hebben. Uiteraard schreef ik al in mijn vorige blog zoiets: Leef! Omhels elkaar, knuffel elkaar, kus elkaar. Zing, dans, schrijf, doe alles wat je lief is. Ik kan deze woorden alleen maar herhalen! Doe je met me mee?Ik wens iedereen een veilige jaarwisseling en een leuk, mooi, uit-de-comfort-stappend, liefdevol en gezond 2021.

Lees meer »

Boosaardig sprookje

Een boosaardig sprookjeDe vroege ochtend is donker. Buiten schijnen niets anders dan lantaarns die voor reflectie zorgen op blikken monsters. Zo begon ik mijn update, zo begin ik mijn blog. Zondag, van origine een rustdag, maar allang met de tijd meegegaan en straks zal de massa de winkels leegtrekken zo net voor kerst en door de lockdown. De wereld is al een jaar in rep en roer. We vergeten dat het virus ons al in de ban had voordat het (zogenaamd) in februari in Nederland aanmeerde. Nu met het vooruitzicht op de Britse en Afrikaanse variant betekent dit dat het boosaardige sprookje zich pertinent in 2021 zal voortzetten. Iedereen lijkt met het virus besmet. Hetzij feitelijk, hetzij mentaal. En de bijwerkingen van de mentale kant zijn niet mals. Ook ik heb daar last van.De creatieve in slaap gebrachte cellen door dit virus, probeer ik tevergeefs constant te ontwaken, maar ze lijken al een tijdje op Sneeuwwitje… gegeten van de vergiftigde appel. De materie houdt me wederom in een trance waar geen prins me uit wakker lijkt te kunnen kussen. De vloek begint: mondkapjesplicht in alle openbare ruimtes. Er moet toch ergens een manier zijn om die vloek op te heffen. Eigenlijk leefde ik blur en hield mezelf blur, maar de poging van de overheid tot indoctrinatie schudde me keer op keer wakker, doch hield het mijn creativiteit in slaap.De eerste lockdown begon als een boze droom, een schok voor de hele wereld, voor Nederland, voor mij. Er was weinig over het virus bekend, er waren wel al tig complottheorieën, maar er leek ook licht aan het eind van de tunnel. Het licht kwam steeds dichterbij. Ondanks dat ik bijna alles kwijtraakte, bracht het me ook iets terug, bijvoorbeeld: het boek Speeksel, sperma & wijn. De lockdown klonk logisch en was acceptabel, hoe moeilijk die ook was. Alles voor onze gezondheid, stelde ik vast. Tot de zomer arriveerde en onze gezondheid ineens van ondergeschikt belang bleek. Vliegtuigen vlogen als vrije vogels over de wereld met reizende vakantiegangers. Even ontsnappen aan de realiteit, wegzinken in rust en afleiding. Leven als een God in Frankrijk, voor zolang het duurt, dacht ik nog, want de herfst zal ons belagen met de herhaling van de vloek. Het licht in de tunnel leek ineens weer verder weg dan ooit.De gure herfst kuste de napjes aan de tentakels van het virus en ook de winter raakte verliefd op Covid-19. Koude dagen verleidden de minuscule wezentjes tot rendez-vous, concludeerde ik (seizoen-griep in heldere taal). Het hart dat luid bonsde onder mijn shirt, de hoofdpijnen die tegen mijn schedel dreunden, hielden mij ver van pen en papier. Langzaam zag ik Duitsland en België strengere maatregelen nemen. Hoewel de mondkapjes geen effect hadden, zelfs schadelijk zouden zijn voor onze gezondheid, bleef Nederland niet achter. Ondanks dat ze eerder andere geluiden had laten horen, trok het kabinet ons dieper het boosaardige sprookje in.De lockdown kwam en de cellen, die ik Sneeuwwitje noem, zijn het meer dan zat om steeds door de van de overheid afkomstige giftige appels te worden vergiftigd en in slaap te blijven. Ik ging op onderzoek uit, want hun verhaal klopte van geen kante meer, concludeerde ik. Dit was geen sprookje, dit was niet eens Nederlands. Mijn ogen lazen meer en meer en zogen al het gif uit mijn slapende cellen, zodat ik scherp kon lezen en luisteren. Zodat de oogkleppen niet meer aan mijn wimpers plakten en de kurken uit mijn oren verdwenen.Ik besloot om een week lang op Twitter te vertoeven, want daar scheen ik meer te weten te komen, daar scheen hét te gebeuren, zei een kennis. Ik maakte een account aan. Hier slokten alle nieuwsberichten mij meteen op en leek ik weer vergiftigd te worden, maar nu door media: kranten, radio, online nieuwspagina’s. Zij bleken niet de Cinderella van het verhaal, maar de boze stiefzusters die zich door de stiefmoeder (het kabinet) lieten influisteren. Zoals ze zelf zeiden: ‘We praten naar één mond, omdat alles anders verwarrend wordt.’ Media durfden geen kritische vragen meer te stellen, meende ik. Hielden sturende pols en enquêtes onder kleine groepen mensen, om zo uitslagen te manipuleren. Plaatsten artikelen waarvan ze wisten dat ze mensen tegen elkaar op zou zetten. Professionele journalistiek was tragisch aan haar einde gekomen, vermoord, ontdekte ik. Ik ontdekte ook dat niet alleen de overheid gif spoot in de appels die ik at, maar dat ook twitter een bron van ziektekiemen was (en is) die gulzig om zich heen greep. En zeker met het vaccin in aantocht. Iedereen die zijn mond opentrok omdat hij of zij anders dacht (en denkt) werd (en wordt) met de grond gelijk gemaakt, althans dat poogden ze. Mensen waren zo besmet en geïndoctrineerd dat ze elkaar uitscholden, bedreigden en beschuldigden van het minste geringste tot de dood op het geweten hebbend, en NSB’er zijnde. Er hadden zich drie groepen ontpopt: de protesterende mensen – Wappies genoemd, de voorstanders van de mondkapjes en lockdowns – schapen genoemd, en de mensen ertussenin. Af en toe lukte het de derde groep nog tussen de linie van het gevecht op te vallen met iets leuks. Maar de strijders waren een gebed zonder end. Respect voor elkaar was opgelost in niets. Die week schaarde ik mij onder de groep Wappies. Daar paste (en pas) ik het beste tussen, na alles wat ik gelezen, gezien en gehoord had. De extreme maatregelen heiligen de middelen niet. Maar een week op twitter vertoeven was meer dan genoeg, ik wist genoeg, ik zag genoeg; wegwezen voordat de ziektekiemen mij ook bereikten en ik misselijk zou worden van alle propaganda en haat en nijd. Als een soort van Sneeuwwitje hoorde ik ook niet op social media. Ik vond er veel informatie, tweedeling en agressie. Terwijl ik enkel op zoek was naar de opheffing van de vloek die de creatieve cellen van mijn brein – de waarheid – weer zou doen ontwaken.Al bijna een heel jaar leven we op strikte beperkingen, zijn er geen sprookjes meer die we kunnen beleven. Tenzij stiekem. We mogen geen mensen meer omarmen, knuffelen, kussen. Geen bioscoopje meer pikken (als ze open zijn met restricties), theater dicht, evenementen onuitgevoerd. Geen praatje maken met je buren als ze te dichtbij staan. We lopen spastisch langs elkaar heen. Zijn bang om de anderhalvemeterregel te verbreken, besmet te raken of de ander te besmetten. Geen boodschappen doen zonder mondkapje. Niet winkelen met je gezin. Winkels dicht. Geen uitjes meer. Geen tentoonstellingen, musea, musicals, marathons. Geen vrolijke gezichten meer, die ik kan lezen en die mijn brein aanzet karakters beter te omschrijven. Nee, allemaal matte ogen. Geen normale, gezellige treinreizen meer. Niet meer eten binnen het station, niet meer relaxt eten en drinken in de trein. Zwetend in de metro en tram, zwetend aankomen op je werk. Geen Sinterklaasviering zonder spastisch gedoe. Kerstviering met maximaal drie mensen. Vergaderingen online, gesprekken met vrienden online. Niet meer uit eten of naar de kroeg. Niet meer normaal naar school, geen workshops meer geven. Online lesgeven. Geen afscheid mogen nemen van dierbaren die zijn overleden (beperkte restricties tijdens een afscheidsdienst). Mensen zijn zelfs zo panisch dat ze een mondkapje dragen op de fiets of als ze alleen in de auto zitten. Winkelwagentjes ontsmetten, handen kapot wassen en insmeren met alcohol (hygiënegel). Smetvrees wordt mentale volksziekte nummer één.Dit wordt de langste blog die ik ooit geschreven heb, en als je het beu bent het uit te lezen, klik dan gerust weg. Ik snap dat, want ik ben heel die corona ook beu, maar met name die verplichtingen, en de aankomende vergiftigingen die zullen worden opgelegd als het vaccin komt. Met name de indirecte chantage die eraan zal kleven. Uitsluiting is gruwelijk en het zal mensen de dood in jagen. Deze schending van de grondwetten zijn niet goed te praten. Waar ik in een vorige blog nog dacht: neejjj… dat doet Nederland niet, zo ver gaat Nederland niet, want sprookjes lopen altijd goed af. Maar de regering heeft bewezen dat Nederland tot alles in staat is.  Zelfs een plot kan schrijven zonder happy end.Het raakt mij. Terwijl de oplossing zo eenvoudig is: niet liegen over de cijfers en niet bezuinigen op de zorg. Laat het virus net als elke andere griep op zijn beloop. En ja, er zullen velen ziek worden, mensen sterven – en misschien ik ook wel – maar dit virus heeft zijn intrek in de wereld genomen en gaat niet meer weg. Krijgt er zelfs neefjes en nichtjes bij. En wie weet – als ik dit zo hardop schrijf – terg ik het lot. Maar wat wil je dan? Nooit meer leven? Altijd gevangen zitten achter een stuk (ziekmakende) stof en de economie op slot en alles digitaal? Mensen willen zo graag leven, dat ze bereid zijn niet te leven. Dat is een ongezonde ontwikkeling voor zowel de lichamelijk als geestelijke gezondheid. Per slot van rekening willen we allemaal (dus alle voor- en tegenstanders) hetzelfde: vrijheid.Enige advies dat ik heb: eet geen giftige appels en leef! Omhels elkaar, knuffel elkaar, kus elkaar. Speel, rij, vlieg, zing, dans, treed op, schrijf, bezoek evenementen, theater, de bioscoop, alles wat je lief is. Ben vrij en beleef je eigen sprookje, want het leven – zo heeft het leven mij dit het afgelopen jaar meermaals laten zien – is veel te kort. Hef de vloek op, want elk (boosaardig) sprookje verdient een positief eind.

Lees meer »

Vrijheid van meningsuiting

Laat ik het niet over de apen hebben, want daar komt de stoom van uit mijn oren. Maar laat ik het hebben over vrijheid van meningsuiting. Ik heb serieus getwijfeld of ik er over zou schrijven, maar het laat me toch grijpen naar de pen en het uittikken op de pc: artikel 7 van de grondwet in Nederland.We leven in een land waarin we zijn opgegroeid en opgroeien met het recht op vrijheid, het recht op vrijheid van meningsuiting. Een grondwet die ons ruimte geeft onszelf te ontplooien, onze kwaliteiten en talenten te exploreren, een mening te hebben over wat we wel willen en niet, goed vinden en niet… een gezonde mening. Een mening die ons andere inzichten kan laten zien. Een zonder agressie en extremiteiten. Dat is het idee achter die grondwet, naar mijn idee. Een wet waar onze voorouders keihard voor hebben gestreden, geleden. Een wet die hoog staat in onze samenleving. We zijn van ver gekomen, al zijn we er nog lang niet. Toch lijkt een groep mensen te denken dat ze dit grondrecht eigenhandig de kop in kunnen drukken door middel van agressie, ondermijning, extremistische uitingen. En waarom? Spotprenten?

Lees meer »

Vaccin of geen vaccin

Het coronavaccinHet virusvaccin komt eraan, of nog lange niet? Eigenlijk maakt het ook niet uit, want de belangrijkste vraag is niet of en wanneer het vaccin klaar is en er kan worden gevaccineerd. De belangrijkste vraag is laat jij jezelf vaccineren?Hoewel ik mijn antwoord al helder heb, blijft het een interessante discussie. Zeker als ik de mensen om me heen hoor. Waar de een fel tegen is, zweert de ander erbij. Het zet mensen lijnrecht tegenover elkaar.Een vraag die ik me stel: is het coronavirus niet zoals de Mexicaanse griep, Sars uit 2003 of een variant op de influenzagriep? Kijk, ik ben geen wetenschapper, geen viroloog, of wie dan ook die dat kan vaststellen. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt hiervoor te gaan studeren of het vrijwillig te gaan onderzoeken. Wel weet ik, wetenschappelijke artikelen vertellen dat, dat het ontwikkelen van een vaccin normaal járen kost. Vaak zolang dat het virus alweer de koffers heeft gepakt en ergens in niemandsland aan het genieten is van de leed dat het heeft veroorzaakt. Op zijn rit aan het muteren is en weer terugkeert als hij voldoende gemuteerd is. Om vervolgens de mensheid weer te teisteren. Gaat dit niet al jaren zo, al eeuwen?Wel weet ik ook, dat het gevaar bestaat – zie vaccin baarmoederhalskanker bij jongere meisjes – dat de gevolgen op langere termijn desastreus kunnen zijn. Die zijn niet te overzien. En hoever wil je gaan en het risico lopen? Niet alleen bij vaccins, ook bij pillen is dat maar eens te meer gebleken (neem DES). Willen we niet té graag dat vaccin om te geloven dat we dan verlost zijn van het coronavirus en we weer massaal los kunnen gaan? En welk volgend virus staat daarna voor de deur? Of wordt het dit keer weer een dodelijke bacterie? Ik ga niet opsommen welke varianten in mijn leven voorbij zijn gekomen, maar het waren er zat! Laat ik vooropstellen dat het teruggaan naar ‘normaal’ (want wat normaal was, vond ik niet altijd normaal) altijd risico’s met zich meebrengt.Oké, het vaccin is er, en dan? Is het niet zo dat je niet gevrijwaard bent van welke griepvirus dan ook als je het ene vaccin neemt en het andere niet? Is het niet zo dat als je de influenzagriepprik krijgt dat je die griep alsnog kunt krijgen, dat het geen garanties biedt? Is het niet zo dat die prik niet beschermt tegen andere virussen? Dus in hoeverre sta je te springen om het coronavaccin? En dan heb ik het over jou als gezond mens, niet over kwetsbare groepen; de ouderen, zieken en zwakkeren. De influenzagriepprik krijgen we ook niet allemaal. Enfin, het geeft stof tot nadenken.Een ander discussiepunt dat oplaaide – ook best een interessante (ooit al eens gevoerd in verband met de verplichte registratie van het orgaandonorschap): ‘Als je je niet laat vaccineren, heb je geen recht op medische zorg. En als het vaccin verplicht wordt en je neemt hem niet, mag je niet deelnemen aan de maatschappij. Een voorbeeld dat daarbij wordt geschetst:‘Als je verplicht moet worden gevaccineerd op evenementen, in restaurants, om gebruik te mogen maken van het openbaarvervoer, en je bent niet gevaccineerd. Wat dan? Als je dus geen vaccin wil?’Het antwoord: ‘Dan is dat jouw keus en mag je niet naar evenementen, restaurants of reizen met het ov.’‘Sluit je dan niet een deel van de bevolking uit? Kiezen tussen twee kwaden? Een eerlijke keus is het niet.’‘Nee, je hebt de keus, dan moet je je maar laten vaccineren.’‘Laten vaccineren met iets waarvan je de langetermijngevolgen niet kent. Is dat een eerlijke keus?’‘Ja, wel als dat de opties zijn.’Persoonlijk vind ik het een bizarre en egoïstische benadering. Net als de discussie rondom orgaandonor: Als je geen donor wil zijn, heb je geen recht op een orgaandonatie, zelfs geen bloeddonatie van een ander, tenzij je om medische reden geen donor kunt zijn.’ Hartverwarmend, vind je niet? Gebrek aan inlevingsvermogen als je het mij vraagt. De Nederlandse mens heeft zichzelf overtroffen in individualisme, en nu weer.Wat heeft dat tot gevolg als het vaccin verplicht wordt en je niet deel kan nemen aan bijv. evenementen, eten in restaurants of mag reizen met het ov? Meer vereenzaming, meer psychische klachten, meer depressies en mogelijk meer zelfdodingen. De cijfers mogen nu stabiel zijn met betrekking tot zelfdodingen, maar uitsluiting is gruwelijk. Aan de opmerkingen is te merken dat de verharding is toegenomen en de interesse in de medemens op een laag punt staat. Het antwoord blijft stellig: ‘Je hebt zelf die keus!’Voor een land als Nederland lijkt het me onmogelijk om verplicht vaccineren te eisen. We zijn baas over ons eigen lichaam. De vraag is of evenementenbureaus, restaurants, clubs, attractieparken, etc. dat wel van je mogen eisen? En zo ja, wat is dan het volgende? Mij lijkt dat we dan nog meer losgeslagen zijn in angst dan we nu al zijn.Conclusie:Het blijft een eigen keus, dat staat boven kijf. Of Nederland zal overgaan tot verplichting, is de vraag, ik mag hopen van niet. Of bedrijven en instellingen dat mogen eisen? Ik mag eveneens hopen van niet. Baas over je eigen lichaam is een groot goed! En vrijheid evenzo.Iris Luijten (c)

Lees meer »

Mondkapjes (deel 3), mentale remming

Bloggen, waar schrijf je over. Het is een vraag die ik ooit op Facebook heb gesteld. Dat wat je kwijt wil, was het meest gegeven antwoord. En aangezien die mondkapjes me mateloos bezighouden, is dit weer een blog over mondkapjes.Toen ik voor de eerste keer over de mondkapjes nadacht, zag ik er de voordelen en de nadelen van in. Ik deed er wat gekscherend over met vrienden… zag de beelden al voor me hoe ingenieus de ontwerpen zouden worden: voor alles is een oplossing, is het er niet dan brengt men het wel op de markt. Ik wist wel dat als het echt baat zou hebben, het voor tijdelijk acceptabel was. Maar eraan wennen wilde ik beslist niet (niet eens zo lang geleden).Welke impact het zou hebben op de mentale kant heb ik niet kunnen overzien. Niemand, denk ik. Dat ondervond ik pas toen in juli de mondkapjes in het OV verplicht werd. Het deed me veel, het doet me nog veel. Nu het positieve effect niet kan worden aangetoond roept het weerstand en vragen op.Aansluitend voerden België en Duitsland mondkapjesplicht in voor openbare ruimtes. Ook in supermarkten en restaurants ontkom je er niet aan. Ik voel de bui al hangen: Nederland gaat meedoen. Dat blijkt al in bepaalde steden, zoals Rotterdam en Amsterdam, die een mondkapjesplicht hebben op drukke plekken binnen hun gemeente.

Lees meer »

Door de 'teststraat'

Gaat het roet in het eten een nog dikkere roetlaag bezorgen?Dan doe je zo je best om uit de gevarenzones te blijven en dan sta je daar alsnog in de “wasstraat” van de Margriethal. Altijd als ik er langs fiets kijk ik naar de hal. Een hal die vroeger werd gebruikt als ophaalpunt voor politieacties. Een hal waar doorgaans vlooienmarkten worden gehouden of andere kleine evenementen. Een hal die nu in het teken staat van het Coronavirus en als teststraat fungeert.De ‘wasstraat’ staat aan en om de drie minuten wordt er een wattenstaafje bij iemand door de keel en neus geswapt. Vandaag ook bij mij. Ik heb zaterdag opgebeld en een afspraak gemaakt, omdat ik sinds een paar dagen ineens verkouden ben en met name in de nacht ook ineens keelpijn kreeg. Ik had getwijfeld en het besproken met een vriendin, maar zij zei: ‘Wat als de uitslag nu negatief is (dan ben ik blij) en je later nog een keer ziek bent? Mag je dan weer de test doen?’ Daar heb ik niet van terug. Dat bracht me aan het twijfelen en ik vraag me dan ook af, dat als de test negatief is (wat ik hoop) en ik zou nog een keer opbellen of ik dan weer door de “wasstraat” mag. Mag… nou moet, maar ik weet niet hoe ze daartegenover staan en ik heb het de telefoniste ook niet gevraagd.Ik heb besloten om het wel te doen, omdat ik een bepaalde verantwoordelijkheid heb naar mijn collega’s. Sinds enige weken werk ik op een andere locatie. Echter ook een locatie waar we nauwelijks anderhalve meter kunnen hanteren zonder spastisch te doen. Waarbij de regels tegenstrijdig zijn: sommige deuren die automatisch opengaan en andere deuren die je toch vast moet pakken. Nou kan ik ingewikkeld gaan doen en de klink alleen met de mouw opentrekken of duwen (hetgeen alleen al lastig is met korte mouwen), maar aan de andere kant wil ik dat ook niet. Of na elke klink mijn handen insmeren met hygiëne gel. Ik wil geen smetvrees ontwikkelen. Hoe lang, hoeveel jaar dan nog? Er zijn een paar dingen die ook nog voor twijfel zorgden: ik werk in een omgeving met airco en het kan zijn dat ik daar verkouden van ben geworden. Goed mogelijk. Ik draag keurig, al dan niet met tegenzin, een mondkapje in het openbaar vervoer, ik ben sportief EN ik spreek (naast mijn werk) momenteel nauwelijks met mensen af. De kans op besmetting is dan al gedaald.Maar dan blijft toch dat stukje geweten knagen, omdat ik wel verkouden ben. Ik kan het tegenover mijn collega’s niet maken om me niet te laten testen. Hoe ik het had gedaan als de teststraat nog steeds geen optie was? Dan had ik het met mijn chef overlegd. Maar nu zorgde dat stukje geweten ervoor dat ik opbelde naar de landelijke coronatestlijn om een afspraak te maken. Ik wist dat de kans bestond dat ze zouden zeggen dat ik niet de ‘wasstraat’ in hoefde. Maar hé, dan had ik in ieder geval aangegeven dat ik verkouden ben. En de oproepen om je wel te laten testen als je verkouden bent niet ontweken, vermeden (waar veel over gemopperd wordt door de overheid, volgens de media).De afspraak staat. Maandagochtend stipt op de minuut: 9.58 uur. Maar tot de uitslag bekend is moet ik wel binnen blijven.  Geen boodschappen doen; ik kwam er achter dat ik geen brood en groente meer in huis heb… dat is wel een dingetje. Geen rondje rennen of wandelen, ook dat vind ik wel een dingetje.Bij de “wasstraat” word ik vriendelijk verzocht mijn fiets in de rek te parkeren. Check. Dan naar de man in het hesje te lopen. Check. En daar in het zonnetje te wachten op mijn beurt. Check. Ik ben zenuwachtig. Ik heb er van alles over gehoord, maar mentaal kon ik me er niet op voorbereiden.Eenmaal aan de beurt, lijk ik nog zenuwachtiger. Alsof ik een heel belangrijke sollicitatiegesprek heb, maar dan met een man in alienoutfit. De grote man is vriendelijk, doch intimiderend. Vertelt stap voor stap wat ik moet doen en wat hij gaat doen. Identiteitsbewijscontrole. Check. Lees thuis de folder goed door. Check.Eerst een wattenstaafje in je keel, mond open, tong uitsteken…kolkhalzend… hij swapt er doorheen als een routineklus, maar voor mij is het alles behalve routine (gelukkig). ‘Vervelend gevoel?’ vraagt hij. ‘Ja’, zeg ik zachtjes. ‘Ontspan. Ik ga nu je neus in.’ Als hij eenmaal tot het einde gaat, is dat een zeer naar gevoel. Het zou zomaar voor een extra niesbui kunnen zorgen. Maar dat gebeurt gelukkig niet. Het is een emotionele aangelegenheid, merk ik. Ik mag gaan, tril nog na. Het is achter de rug. Drink wat water en stap op de fiets.Als de uitslag positief is dan nog eens tien dagen in quarantaine (of veertien?). Ik zie mijn werk alweer aan mijn neus voorbij gaan. Werk dat ze speciaal voor mij hebben geregeld, zolang de baliewerkzaamheden op hold staan op de andere locatie.De uitslag ontvang ik binnen 48 uur. Dat is snel in vergelijking met de eerste maand. Daar ben ik dankbaar voor. Dan zit je niet eindeloos in onzekerheid. Uiteraard hoop ik dat ik niet besmet ben. Ik heb zo mijn best gedaan om dat te voorkomen. Maar nu de stijging in Rotterdam hoog ligt, hou ik mijn hart vast.Iris Luijten (c) 

Lees meer »

Vrouwenzaken

Vorig jaar werd ik me er weer van bewust dat ik niet zo eigenwijs moet doen. En zeker niet als het aankomt op mijn gezondheid. Ik had de vijfjaarlijkse bevolkingsonderzoek overgeslagen, want ik was bang.

Lees meer »

Mondkapjes, gevangen

GevangenIn de vroege ochtend loop ik naar de metro en zie op tegen de rit. Gelukkig hoef ik niet naar de andere kant van Nederland, toch zit er lood in mijn schoenen. Het is de eerste keer sinds de verplichte regel dat ik reis met een mondkapje op. Het is druilerig weer, met 100% kans op neerslag. Fietsen is uitgesloten. Dus ik moet.Ik geef me eraan over, maar mijn hersenen protesteren. Ze geven onprettige signalen af door deze onnatuurlijk situatie; on-Hollandse, Chinees taferelen. Ik stel het op zetten ervan dan ook uit totdat ik echt in de metro zit.Schuchter kijk ik om me heen. Er staan niet veel mensen op het perron. Maar de mensen die er staan, vertellen allemaal een verhaal. Ik lees de gezichten als persoonlijk geschreven boeken: de een vindt het een must en houdt je in de gaten als je er nog geen op hebt. Ze blijft zo ver mogelijk uit je buurt. De ander heeft een nieuw kledingaccessoire erbij en voelt zich wel comfortabel; het mondkapje past bij de rest van haar kleding. De volgende, ja die… precies die… een jongeman met een zwart mondkapje op, zelfs de elastiekjes zijn zwart… Hij kijkt zoals ik me voel: ongemakkelijk. In zijn ogen lees ik dat hij snel op zijn eindbestemming wenst te zijn, zodat hij zich kan ontdoen van zijn gezichtsbedekking. Net als ik. Ik schaam me. Maar is dat nou omdat ik er één moet dragen in het OV of omdat ik er geen draag (buiten het OV) en wel veel mensen zie me een kapje op? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat het een onplezierig gevoel is waar ik snel van af wil.De metro doet de deuren open. Jezus, wat gaat dat traag. Als ik niet beter zou weten, zou ik al tien keer op de deurknop hebben gedrukt door mijn ongedurigheid.De metro is leeg. Althans, het deel waar ik zit. Waarom moet ik ook alweer dat ding op?Ik trek en ik pluk aan het stofje, aan de elastiekjes. Ik bind het nog een keer goed achter mijn oren. Zou met die oren van mij toch goed moeten blijven hangen. Mijn bril beslaat. Ook dat nog. Bril af. Bril op, anders zie ik alles wazig. Ik vouw het neusgedeelte stevig rond mijn neusbrug. Ah, dat helpt. Minder condens.Ik kijk naar buiten en zie mensen langs de spoorwegovergang de metro inkijken. Zouden zij denken: wat een stelletje malloten? Wat je denkt ben jezelf… ik ben een malloot.Het voelt warm en ik merk dat het vanaf mijn kin tot rond mijn neus klam begint te worden. Maar af mag het niet. Alsof mijn gezicht gevangen zit in een masker. Geen vrijheid.Voordat ik vertrok dacht ik nog: zo erg kan het toch niet zijn? Het is goed voor de economie. En misschien schatten mensen me nu jonger, nu ze mijn rimpels rond mijn mond en neus niet zien. Maar nee, mijn glimlach is opgesloten, ik voel me opgesloten. Mijn rimpels hebben recht op frisse lucht. Ik verdien frisse lucht. Mijn glimlach hoort niet opgeborgen te zijn.Ik schaam me de hele rit door. Toch besluit ik tijdens mijn overstap naar de tram hem op te houden. Misschien went het wel als ik hem ophoud?Niet echt nog, want op mijn bestemming doe ik hem zo vlug mogelijk af en berg hem snel op. Het voelt bevrijdend. Mijn gezicht zit niet meer achter een stuk stof, geboeid met elastieken achter mijn oren.Terug besluit ik dit gevoel zo weinig mogelijk te willen voelen, dus ga ik maximaal in één openbaarvervoersmiddel zitten. De rest loop ik wel. Ik loop zo lang mogelijk, zodat de rit in de metro straks zo kort mogelijk is. Tweeënhalf uur verder. Mijn voeten zeggen dat het tijd is. Ik moet de metro weer in met gezichtsbedekking.De metro is wat voller dan op de heenweg. Er is een discussie gaande tussen een vrouw van circa zeventig en een opgeschoten gozer. Ze vraagt hem waarom hij geen mondkapje draagt. Het antwoord is heel simpel, hoor ik: ‘U draagt er toch een? Dan hoef ik er geen te dragen.’ Ik ben verbijsterd, maar niet verbijsterd genoeg om die vrouw bij te springen. Ik hoef niet zo nodig in het middelpunt te staan, zeker niet met mijn gezicht gevangen in een stuk stof.Gelukkig hoeft de opgeschoten gozer maar één halte. De vrouw kijkt naar iedereen en zoekt bevestiging van het recht. Dappere zij.Nu sta ík bij de spoorwegovergang. Ik kijk de metro in die voorbij rijdt. Alle mensen dragen mondkapjes en het grijpt me aan…. Wat doe ik toch moeilijk? denk ik. Ik voel tranen prikken, maar ik slik ze weg. Als de spoorbomen omhoog zijn, het rode licht gedoofd is, zet ik de looppas erin. Ik wil naar huis, zo vlug mogelijk.Nog steeds denk ik: het zal wel goed zijn voor de economie - al voel en merk ik daar zelf nog weinig van - en het zal wel wennen. Maar eerlijk gezegd: ik wil er niet aan wennen.

Lees meer »

Mondkapjes

GewenningHet gaan dragen van mondkapjes is zoiets als toen de mobiele telefoon uitkwam en betaalbaar werd voor de gewone burger. En wij allemaal naar die moderne knakkers aan het staren waren waarom zij zich zo gedroegen: bellen in het openbaar, dat doe je toch niet?Nog erger werd het toen er meer en meer mensen buiten gingen bellen, maar vooral ook het volume van de gesprekken toenam. Ik vroeg me af waarom mensen dat deden (iets met privacy?). Ik kon en kan wel wat redenen bedenken, maar laat ik het daar niet over hebben. Voor mij hoefde het allemaal niet zo. Pas later zag ik voordelen en ben uiteindelijk overstag gegaan. Met name om bereikbaar te zijn. Niet zoals nu, met al die toeters en bellen, dat hoeft voor mij nog steeds niet zo nodig. Ik heb al overwogen om een stapje terug te doen en over te stappen op een basistelefoon. Maar ja, het is toch ook wel handig als ik aan het rennen ben dat zo’n app een intervalprogramma heeft en die mij aangeeft wanneer ik langzaam, op tempo of snel moet gaan. Zeker als ik met een doel train. Al die andere toeters en bellen, apps, daar doe ik weinig mee. De telefoon, de smartphone, apps, het was allemaal een kwestie van wennen. Ik ben gewend.Toen het virus uitbrak en ik in het prille begin met een sjaal over mijn neus en mond de metro instapte, werd ik aangekeken, nagekeken. Het gaf het gevoel alsof je je aanstelt of ze je verdenken. Maar eerlijkheid geschied mij te zeggen dat ik ook keek naar mensen met een mondkapje op. Niet eens omdat het er gek uitzag, meer omdat ik (bevooroordeeld) dacht: ah, jij bent één van die mondkapjeshamsteraars geweest die ervoor heeft gezorgd dat ze nu zo gigantisch duur zijn.Ook niet helemaal eerlijk, want dat weet ik helemaal niet. Ik had niet eens het plan ze te kopen.Desalniettemin dacht ik toen ook: met Rutte aan het hoofd zal het virus niet serieus genomen worden. Rutte is een man die economie hoog op de agenda heeft staan. Hij deed het inderdaad af als een griepje die wel over zou waaien en dacht niet aan de gezondheid van de mensen, van de kwetsbaren. Nou moet ik eerlijk bekennen (alweer), dat ik niet dacht dat het economische gevolgen zou hebben. Ik was (en ben) vooral bezorgd om de mensen die ik ken die in Brabant wonen. Hoe het leven in Brabant aan banden werd gelegd. Ik was gepikeerd over hoe er met de werknemers in de zorg werd omgesprongen en hoe zichtbaar de bezuinigen op die zorg werden. Alsook maakte ik me druk over hoe de jeugd ermee omging. Maar eigenlijk kon je de jeugd het niet kwalijk nemen er zo laconiek mee om te gaan. Als er steeds geroepen wordt dat jeugd tot twintig jaar er niet vatbaar voor is, dan is het een logisch gevolg dat zij doorgaan met hun leven. Jeugd denkt anders, voelen zich onschendbaar en staan over het algemeen – ik scheer ze niet allemaal over een kam – niet stil bij anderen en de gevolgen. Het zijn korte termijn denkers. Gelukkig is dat wel wat veranderd. Al dan niet door het uitdelen van boetes.Ondertussen is Rutte gaan zien dat er wat moet gebeuren en heeft de economie ruim een maand geleden platgelegd en verlengd. Het einde is nog niet in zicht.Inmiddels begin ik te zien hoe belangrijk een draaiende economie is, want ook ik ondervind gevolgen (niet alleen economisch). En waarom zou het niet kunnen draaien? België en Duitsland beginnen met het verplicht dragen van mondkapjes in (onder andere) het openbaar vervoer. Rutte lijkt hier weer de kont tegen het krib te gooien en ziet het nut niet. En er lijkt een tekort, zo zeggen ze. Maar waarom is hier in Nederland een tekort en in België en Duitsland niet?Enfin, zouden die mondkapjes de oplossing kunnen zijn om de economie weer te laten draaien?Het zal wennen zijn en ik verwacht dat iedereen elkaar aan zal kijken met een blik van verdenking. Ook zou het dragen ervan zo erg kunnen wennen dat we de andere maatregelen vergeten. Het zou het idee kunnen wekken dat we met een afgedekte mond en neus veilig zijn.Hoe start de horeca weer op? Wij hadden al een innovatief idee: mondkapjes met een rietje. Als je dan op een terrasje zit of uit eten gaat (of gaat stappen), dan hoef je je mondkapje niet af te doen. Ik weet alleen niet of drinken met een rietje zo verstandig is met bier, een wijntje of sterke drank. Toch zullen er vast veel creatieve mensen zijn die voor elk probleem een oplossing hebben. Het zou toch zonde zijn als we nooit meer uit eten kunnen en er alleen nog maar over kunnen lezen in boeken.Voor nu, ja, ik denk dat het dragen van mondkapjes bijdraagt aan het heropstarten van de economie. Ook al zal het wennen zijn. Zijn ze een oplossing voor altijd? Ik weet het niet. Maar virussen en bacteriën zullen er altijd zijn, ook als de Covid-19 tot op zijn laatste tentakel wordt uitgeroeid. Maar wennen zal uiteindelijk alles.Iris Luijten (c)

Lees meer »

Hardlopen tijdens crisis

Ik heb me de afgelopen week afgevraagd of ik wel een blog wil schrijven over het coronavirus. Het is niet alleen een onderwerp dat veel invloed heeft op iedereen in de maatschappij, maar ik maak me persoonlijk ook zorgen om een aantal kennissen en vrienden in Brabant. Zeker als ik in bepaalde plaatsen, zoals Gemert, het aantal besmettingen zie stijgen en hoor hoeveel mensen uit hun circuit al zijn overleden. Ik zit dan met een kloppend hart als ik weer zie dat er een toename is in die bepaalde regio’s. Noord-Brabant is natuurlijk de kern van mijn hart. Toch wil ik een blog schrijven over rennen.Hardlopen, joggen, rennen, hoe je het ook noemen wilt, in een periode waarin we allemaal voorzichtig moeten zijn en het coronavirus op de loer ligt. Is het dan nog wel verstandig om buiten te gaan hardlopen? Of sporten?Ik doe het wel, en ik vind het ook verstandig. Uiteraard spreek ik voor mezelf. Bewegen is belangrijk. Plus dat ik denk dat je je weerstand goed houdt of zelfs versterkt als je wel naar buiten gaat. Al is het maar een blokje om.Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat meerdere mensen dit idee ook hebben, of op zijn minst zie ik meer hardlopers in allerlei soorten en maten dan ik normaal gesproken onderweg zie. Misschien verbeeld ik het mij, omdat ik wat andere tijden en routes uitprobeer.Niet alleen voor de weerstand is het goed om naar buiten te gaan. Het zal een negatief effect op je gezondheid hebben als je de hele dag thuis op de bank tv zit te kijken. Ik begrijp wel dat men daartoe geneigd zal zijn. Even een paar dagen kan geen kwaad en kan zelfs wel eens lekker zijn: lekker lui. Maar jezelf erin laten verzanden kan nooit goed zijn voor je gezondheid. Niet in de eerste plaats, omdat je lichaam beweging nodig heeft én om je gewicht niet te laten stijgen. Inmiddels weten we allemaal wat er gebeurt als je wel eet en niet beweegt.Een verkoudheid heeft me nog nooit in de weg gestaan om te gaan rennen, ook nu niet (als ik verkouden zou zijn) (al ren ik dan zeer vroeg of zeer laat om geen mensen tegen te komen). Ik vrees evenmin voor regen, wind en kou. Echter ben ik wel alerter. Ik zoek routes uit waarvan ik denk dat ik daar de minste mensen tegen ga komen. Als ik al mensen tegenkom dan zorg ik dat ik, wanneer ik ze passeer, met een ruime boog om ze heen ren. Ik zet minder muziek op, soms ren ik zelfs zonder en heb ik alleen mijn intervalprogramma aan staan, om alerter te kunnen horen of er mensen van achteren naderen.Moet ik veel aanpassingen doen om toch te gaan rennen? Niet veel, wel wat. Ik ren graag alleen om mijn hoofd leeg te maken, eventueel mijn creatieve brein te stimuleren (helaas gebeurt dat de laatste tijd wat minder) en ik kan me houden aan mijn eigen programma (zolang ik voor de kwart marathon train is dat wel een must). Geen sociale beperking hier.Wel vermijd ik drukke plekken, maar ook dat is minimaal, want ik houd sowieso niet van drukke plekken. In bossen waar je wandelaars met en zonder honden tegenkomt ren ik liever niet, af en toe in het park uitgezonderd. In deze tijd zal ik eerst waarnemen hoe druk het in het park is, voordat ik me erin begeef. Dat is in een oogopslag te zien.Wat voor mij vooral is veranderd is dat mijn alertheid verhoogd is. De mogelijke oorzaak van mijn beperkte creatieve prikkels.Wel merk ik dat ik hoest-angst heb ontwikkeld. Tijdens rennen kan ik soms wat snotterig worden (hetgeen heel normaal is bij renners), of voel ik dat ik even moet kuchen (ook normaal bij renners). Toch houd ik mijn gekuch in als ik mensen passeer. Ik wil ze niet onnodig bang maken. Die hoest-angst heb ik ook als ik door de supermarkt loop of sta te wachten tot ik naar binnen mag. Dat kan best wel lastig zijn als je je bijv. net hebt verslikt of een kriebeltje in je keel hebt. Toch wil ik anderen niet ongerust maken, dus houd ik het hoesten in.Gelukkig gedragen de meeste mensen die ik tegenkom zich hetzelfde. Ze wijken uit als ze mij zien. Al blijft het een rare gewaarwording. Gisteren was er zelfs een dame, helemaal omwikkeld met sjaals (waarschijnlijk was ze verkouden of had ze griep of was ze besmet (wie zal het zeggen)), ze zag me al vanaf een afstandje aankomen. Ze stapte op de ongemakkelijke keien onder het viaduct. Ik had geen uitwijkmogelijkheid. Er kwamen veel fietsers voorbij van beide kanten (de hoeveelheid wielrenners en de mountainbikers lijken te zijn gegroeid, maar het kan ook zijn dat ze nu meer opvallen). De dame bleef keurig wachten tot ik was gepasseerd.Rennen, de lenteachtige verschijnselen alleen al roepen je naar buiten. Houd je niet van rennen, maak dan even een ommetje om een frisse neus te halen. Zolang Nederland niet geheel in lockdown is, zeg ik doen! Zolang je de opgelegde maatregelen maar in acht neemt en houdt, zodat we elkaar veilig houden.Voor nu, ik ren zolang er geen complete lockdown is en ik gezond ben. Er staat immers een kwart marathon op stapel (25 oktober). Voor mijn kennissen, vrienden en familie: ik wil graag iedereen weer gezond en wel zien als alles achter de rug is; stay save and healthy.

Lees meer »

Onbeheerd gratis

Mijn haren zijn veel te lang, er moet nodig een stuk gesnoeid worden. Maar als ik niet naar de kapper hoef, dan stel ik het zo lang mogelijk uit. Veel dames zien de kapper als een verwennerij, ik als een noodzakelijk kwaad; kappers doen zelden wat je vraagt en dan is er die vervloekte keiharde wasbak. Ik sla liever over en was mijn haren thuis al, maar omdat ze met een plantenspuit mijn haren vaak niet egaal nat krijgen, halen ze me toch over ze in de wasbak nat te sproeien. Negen van de tien keer zeggen ze: het is gratis hoor, omdat men denkt dat ik niet wil vanwege het kostenplaatje. Alsof het mij daarom te doen is. Die wasbak heeft gewoon geen fijne rand om op te liggen, mijn nek wordt daar ongelukkig van.Gratis…afslaan van iets dat gratis is, wordt toch als raar gezien. Zoals in het theater, als je je jas niet in de garderobe op wilt hangen, maar liever bij je houdt; als de kassière producten gratis uitdeelt. Het veel omvattende: ‘maar het is gratis!’ verwonderd mij dan weer. Wij zijn niet gewend om iets wat gratis is af te slaan en jezelf af te vragen of je het echt nodig hebt. Soms valt mijn mond open als ik collega’s zie schransen bij een lopend buffet; alsof ze uitgehongerd zijn. Alsof ze iets ontnomen wordt, ze bunkeren totdat bijna uit elkaar ploffen. Proef je het eten dan nog wel? Of eet je alleen zoveel omdat het gratis is? Het is een retorische vraag. Ik heb van menig collega namelijk al het antwoord gekregen: omdat het gratis is. Laat het woord gratis onbeheerd achter en men duikt erop alsof hun leven ervan af hangt.Als je een oorlog hebt meegemaakt waarin eten schaars is of je moet vechten voor elke hap, of ouders hebt gehad die de armoede en schaarsheid van eten kennen, of als je zelfs echte armoede kent, snap ik dat. Ik heb me eens laten vertellen door een vriend dat wij – als mens – de angst om tekort te komen hebben meegekregen van onze betovergrootouders. Dat de honger die zij leden in de buiken van de vrouwen van baby op baby is overgedragen. Het is een theorie die me aanspreekt. Maar we zijn nu zoveel generaties verder, zoveel kennis verder, toch blijft de beschaving achter (niet alleen met betrekking tot voeding). Ondertussen zijn we door schade en schande wijzer geworden en in 2020 beland en heeft de mens de capaciteit van bewustwording, mag je aannemen. Dus veeg ik die theorie weer van tafel. Ik ben overigens de laatste die zou beweren dat ik me nooit op heb laten fokken door hebberigheid, want het is aanstekelijk en ik denk dat dit gedrag veel verder teruggaat dan de oorlogen. Misschien zelfs wel teruggaat tot de oertijd waarin rovers-instinct om te overleven aan de orde van de dag was, precies zoals de dieren hedendaags nog steeds doen. Maar die beschaafdheid die wij hebben wordt niet toegepast als we bang zijn iets te kort te komen. En misschien gaat het zelfs wel terug naar de eerste mens; door de verleiding die Adam en Eva kregen van een appel te eten waarvan ze niet mochten eten (als je daarin gelooft).Voordat ik de studie gewichtsconsulente emotie-eten volgde, was ik me gaan realiseren dat ik hier stelselmatig aan meedeed en dat ik ongelukkig werd van het bang zijn iets te kort te komen (niet alleen met eten). Het is een heel naar en angstig en afgunstig gevoel. Als je overgeslagen werd of misgreep werd dat gevoel versterkt. Het maakte me verdrietig en het onrechtvaardigheidsgevoel groter. Geen gevoelens die ik wilde (en wil) voelen, ze passen ook niet bij wie ik wil zijn. Nou ben ik iemand van veel zelfreflectie, en wist ook dat ik het zelf in de hand had. Ik vroeg mezelf af wat het met me zou doen als ik geen tweede keer opschepte, als ik niet het gratis product aannam, als ik ‘nee, dank je wel’ zou zeggen. Zou ik omkomen van de honger, zou ik iets mislopen wat ik nodig heb? Onbewust weet je het antwoord wel, weet iedereen het antwoord wel. Maar de confrontatie met jezelf aangaan en onderzoeken is een ander verhaal, dat betekent dat je naar jezelf moet kijken en dat vinden veel mensen eng (is het ook, maar soms broodnodig). Zoals verwacht waren de antwoorden: ik zou niets te kort komen, niet omkomen van de honger en het zou zelfs averechts werken als ik het wel aannam; ik at meer dan wenselijk en dan voelde ik me daar ook nog eens vervelend onder. En wat moest ik toch met al die gratis items. Ik deed er niets mee, het lag daar maar te liggen.Het zit allemaal in je mind-set, je bewustwording.December 2018 was ik totaal beduusd. Ik kreeg een aantal mensen over me heen toen ik overwoog mijn kerst-cadeaubon weg te geven (omdat ik alles heb wat ik nodig heb) aan iemand die geen geld had… er kwam zoveel commentaar dat ik het bijna niet meer durfde te overwegen. Maar de opmerking: dan geef je het toch aan mij, vond ik het toppunt van afgunst. Het was ook nog eens lastig iemand te vinden die het kon gebruiken, omdat die mensen vaak hun mond houden. Het woordje gratis, het maakt veel los bij mensen.Oké, dan kom ik terug op de kapper. Het interesseert mij dus niet of het wassen van je haar of het nat sproeien van je haar in de wasbak gratis is. Het is fijn dat ze die service aanbieden, maar het woord gratis mag wat mij betreft met het wassende water worden weggespoeld, want het verzacht de kramp in mijn nek niet als ik weer overeind moet komen en daarna nog eens een half uur of wat bijna onbeweeglijk in de stoel moet zitten. Toch moet hoognodig naar de kapper, maar ik zoek nog vrolijk even door.

Lees meer »