Blogs


Vaccin of geen vaccin

Het coronavaccinHet virusvaccin komt eraan, of nog lange niet? Eigenlijk maakt het ook niet uit, want de belangrijkste vraag is niet of en wanneer het vaccin klaar is en er kan worden gevaccineerd. De belangrijkste vraag is laat jij jezelf vaccineren?Hoewel ik mijn antwoord al helder heb, blijft het een interessante discussie. Zeker als ik de mensen om me heen hoor. Waar de een fel tegen is, zweert de ander erbij. Het zet mensen lijnrecht tegenover elkaar.Een vraag die ik me stel: is het coronavirus niet zoals de Mexicaanse griep, Sars uit 2003 of een variant op de influenzagriep? Kijk, ik ben geen wetenschapper, geen viroloog, of wie dan ook die dat kan vaststellen. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt hiervoor te gaan studeren of het vrijwillig te gaan onderzoeken. Wel weet ik, wetenschappelijke artikelen vertellen dat, dat het ontwikkelen van een vaccin normaal járen kost. Vaak zolang dat het virus alweer de koffers heeft gepakt en ergens in niemandsland aan het genieten is van de leed dat het heeft veroorzaakt. Op zijn rit aan het muteren is en weer terugkeert als hij voldoende gemuteerd is. Om vervolgens de mensheid weer te teisteren. Gaat dit niet al jaren zo, al eeuwen?Wel weet ik ook, dat het gevaar bestaat – zie vaccin baarmoederhalskanker bij jongere meisjes – dat de gevolgen op langere termijn desastreus kunnen zijn. Die zijn niet te overzien. En hoever wil je gaan en het risico lopen? Niet alleen bij vaccins, ook bij pillen is dat maar eens te meer gebleken (neem DES). Willen we niet té graag dat vaccin om te geloven dat we dan verlost zijn van het coronavirus en we weer massaal los kunnen gaan? En welk volgend virus staat daarna voor de deur? Of wordt het dit keer weer een dodelijke bacterie? Ik ga niet opsommen welke varianten in mijn leven voorbij zijn gekomen, maar het waren er zat! Laat ik vooropstellen dat het teruggaan naar ‘normaal’ (want wat normaal was, vond ik niet altijd normaal) altijd risico’s met zich meebrengt.Oké, het vaccin is er, en dan? Is het niet zo dat je niet gevrijwaard bent van welke griepvirus dan ook als je het ene vaccin neemt en het andere niet? Is het niet zo dat als je de influenzagriepprik krijgt dat je die griep alsnog kunt krijgen, dat het geen garanties biedt? Is het niet zo dat die prik niet beschermt tegen andere virussen? Dus in hoeverre sta je te springen om het coronavaccin? En dan heb ik het over jou als gezond mens, niet over kwetsbare groepen; de ouderen, zieken en zwakkeren. De influenzagriepprik krijgen we ook niet allemaal. Enfin, het geeft stof tot nadenken.Een ander discussiepunt dat oplaaide – ook best een interessante (ooit al eens gevoerd in verband met de verplichte registratie van het orgaandonorschap): ‘Als je je niet laat vaccineren, heb je geen recht op medische zorg. En als het vaccin verplicht wordt en je neemt hem niet, mag je niet deelnemen aan de maatschappij. Een voorbeeld dat daarbij wordt geschetst:‘Als je verplicht moet worden gevaccineerd op evenementen, in restaurants, om gebruik te mogen maken van het openbaarvervoer, en je bent niet gevaccineerd. Wat dan? Als je dus geen vaccin wil?’Het antwoord: ‘Dan is dat jouw keus en mag je niet naar evenementen, restaurants of reizen met het ov.’‘Sluit je dan niet een deel van de bevolking uit? Kiezen tussen twee kwaden? Een eerlijke keus is het niet.’‘Nee, je hebt de keus, dan moet je je maar laten vaccineren.’‘Laten vaccineren met iets waarvan je de langetermijngevolgen niet kent. Is dat een eerlijke keus?’‘Ja, wel als dat de opties zijn.’Persoonlijk vind ik het een bizarre en egoïstische benadering. Net als de discussie rondom orgaandonor: Als je geen donor wil zijn, heb je geen recht op een orgaandonatie, zelfs geen bloeddonatie van een ander, tenzij je om medische reden geen donor kunt zijn.’ Hartverwarmend, vind je niet? Gebrek aan inlevingsvermogen als je het mij vraagt. De Nederlandse mens heeft zichzelf overtroffen in individualisme, en nu weer.Wat heeft dat tot gevolg als het vaccin verplicht wordt en je niet deel kan nemen aan bijv. evenementen, eten in restaurants of mag reizen met het ov? Meer vereenzaming, meer psychische klachten, meer depressies en mogelijk meer zelfdodingen. De cijfers mogen nu stabiel zijn met betrekking tot zelfdodingen, maar uitsluiting is gruwelijk. Aan de opmerkingen is te merken dat de verharding is toegenomen en de interesse in de medemens op een laag punt staat. Het antwoord blijft stellig: ‘Je hebt zelf die keus!’Voor een land als Nederland lijkt het me onmogelijk om verplicht vaccineren te eisen. We zijn baas over ons eigen lichaam. De vraag is of evenementenbureaus, restaurants, clubs, attractieparken, etc. dat wel van je mogen eisen? En zo ja, wat is dan het volgende? Mij lijkt dat we dan nog meer losgeslagen zijn in angst dan we nu al zijn.Conclusie:Het blijft een eigen keus, dat staat boven kijf. Of Nederland zal overgaan tot verplichting, is de vraag, ik mag hopen van niet. Of bedrijven en instellingen dat mogen eisen? Ik mag eveneens hopen van niet. Baas over je eigen lichaam is een groot goed! En vrijheid evenzo.Iris Luijten (c)

Lees meer »

Mondkapjes (deel 3), mentale remming

Bloggen, waar schrijf je over. Het is een vraag die ik ooit op Facebook heb gesteld. Dat wat je kwijt wil, was het meest gegeven antwoord. En aangezien die mondkapjes me mateloos bezighouden, is dit weer een blog over mondkapjes.Toen ik voor de eerste keer over de mondkapjes nadacht, zag ik er de voordelen en de nadelen van in. Ik deed er wat gekscherend over met vrienden… zag de beelden al voor me hoe ingenieus de ontwerpen zouden worden: voor alles is een oplossing, is het er niet dan brengt men het wel op de markt. Ik wist wel dat als het echt baat zou hebben, het voor tijdelijk acceptabel was. Maar eraan wennen wilde ik beslist niet (niet eens zo lang geleden).Welke impact het zou hebben op de mentale kant heb ik niet kunnen overzien. Niemand, denk ik. Dat ondervond ik pas toen in juli de mondkapjes in het OV verplicht werd. Het deed me veel, het doet me nog veel. Nu het positieve effect niet kan worden aangetoond roept het weerstand en vragen op.Aansluitend voerden België en Duitsland mondkapjesplicht in voor openbare ruimtes. Ook in supermarkten en restaurants ontkom je er niet aan. Ik voel de bui al hangen: Nederland gaat meedoen. Dat blijkt al in bepaalde steden, zoals Rotterdam en Amsterdam, die een mondkapjesplicht hebben op drukke plekken binnen hun gemeente.

Lees meer »

Door de 'teststraat'

Gaat het roet in het eten een nog dikkere roetlaag bezorgen?Dan doe je zo je best om uit de gevarenzones te blijven en dan sta je daar alsnog in de “wasstraat” van de Margriethal. Altijd als ik er langs fiets kijk ik naar de hal. Een hal die vroeger werd gebruikt als ophaalpunt voor politieacties. Een hal waar doorgaans vlooienmarkten worden gehouden of andere kleine evenementen. Een hal die nu in het teken staat van het Coronavirus en als teststraat fungeert.De ‘wasstraat’ staat aan en om de drie minuten wordt er een wattenstaafje bij iemand door de keel en neus geswapt. Vandaag ook bij mij. Ik heb zaterdag opgebeld en een afspraak gemaakt, omdat ik sinds een paar dagen ineens verkouden ben en met name in de nacht ook ineens keelpijn kreeg. Ik had getwijfeld en het besproken met een vriendin, maar zij zei: ‘Wat als de uitslag nu negatief is (dan ben ik blij) en je later nog een keer ziek bent? Mag je dan weer de test doen?’ Daar heb ik niet van terug. Dat bracht me aan het twijfelen en ik vraag me dan ook af, dat als de test negatief is (wat ik hoop) en ik zou nog een keer opbellen of ik dan weer door de “wasstraat” mag. Mag… nou moet, maar ik weet niet hoe ze daartegenover staan en ik heb het de telefoniste ook niet gevraagd.Ik heb besloten om het wel te doen, omdat ik een bepaalde verantwoordelijkheid heb naar mijn collega’s. Sinds enige weken werk ik op een andere locatie. Echter ook een locatie waar we nauwelijks anderhalve meter kunnen hanteren zonder spastisch te doen. Waarbij de regels tegenstrijdig zijn: sommige deuren die automatisch opengaan en andere deuren die je toch vast moet pakken. Nou kan ik ingewikkeld gaan doen en de klink alleen met de mouw opentrekken of duwen (hetgeen alleen al lastig is met korte mouwen), maar aan de andere kant wil ik dat ook niet. Of na elke klink mijn handen insmeren met hygiëne gel. Ik wil geen smetvrees ontwikkelen. Hoe lang, hoeveel jaar dan nog? Er zijn een paar dingen die ook nog voor twijfel zorgden: ik werk in een omgeving met airco en het kan zijn dat ik daar verkouden van ben geworden. Goed mogelijk. Ik draag keurig, al dan niet met tegenzin, een mondkapje in het openbaar vervoer, ik ben sportief EN ik spreek (naast mijn werk) momenteel nauwelijks met mensen af. De kans op besmetting is dan al gedaald.Maar dan blijft toch dat stukje geweten knagen, omdat ik wel verkouden ben. Ik kan het tegenover mijn collega’s niet maken om me niet te laten testen. Hoe ik het had gedaan als de teststraat nog steeds geen optie was? Dan had ik het met mijn chef overlegd. Maar nu zorgde dat stukje geweten ervoor dat ik opbelde naar de landelijke coronatestlijn om een afspraak te maken. Ik wist dat de kans bestond dat ze zouden zeggen dat ik niet de ‘wasstraat’ in hoefde. Maar hé, dan had ik in ieder geval aangegeven dat ik verkouden ben. En de oproepen om je wel te laten testen als je verkouden bent niet ontweken, vermeden (waar veel over gemopperd wordt door de overheid, volgens de media).De afspraak staat. Maandagochtend stipt op de minuut: 9.58 uur. Maar tot de uitslag bekend is moet ik wel binnen blijven.  Geen boodschappen doen; ik kwam er achter dat ik geen brood en groente meer in huis heb… dat is wel een dingetje. Geen rondje rennen of wandelen, ook dat vind ik wel een dingetje.Bij de “wasstraat” word ik vriendelijk verzocht mijn fiets in de rek te parkeren. Check. Dan naar de man in het hesje te lopen. Check. En daar in het zonnetje te wachten op mijn beurt. Check. Ik ben zenuwachtig. Ik heb er van alles over gehoord, maar mentaal kon ik me er niet op voorbereiden.Eenmaal aan de beurt, lijk ik nog zenuwachtiger. Alsof ik een heel belangrijke sollicitatiegesprek heb, maar dan met een man in alienoutfit. De grote man is vriendelijk, doch intimiderend. Vertelt stap voor stap wat ik moet doen en wat hij gaat doen. Identiteitsbewijscontrole. Check. Lees thuis de folder goed door. Check.Eerst een wattenstaafje in je keel, mond open, tong uitsteken…kolkhalzend… hij swapt er doorheen als een routineklus, maar voor mij is het alles behalve routine (gelukkig). ‘Vervelend gevoel?’ vraagt hij. ‘Ja’, zeg ik zachtjes. ‘Ontspan. Ik ga nu je neus in.’ Als hij eenmaal tot het einde gaat, is dat een zeer naar gevoel. Het zou zomaar voor een extra niesbui kunnen zorgen. Maar dat gebeurt gelukkig niet. Het is een emotionele aangelegenheid, merk ik. Ik mag gaan, tril nog na. Het is achter de rug. Drink wat water en stap op de fiets.Als de uitslag positief is dan nog eens tien dagen in quarantaine (of veertien?). Ik zie mijn werk alweer aan mijn neus voorbij gaan. Werk dat ze speciaal voor mij hebben geregeld, zolang de baliewerkzaamheden op hold staan op de andere locatie.De uitslag ontvang ik binnen 48 uur. Dat is snel in vergelijking met de eerste maand. Daar ben ik dankbaar voor. Dan zit je niet eindeloos in onzekerheid. Uiteraard hoop ik dat ik niet besmet ben. Ik heb zo mijn best gedaan om dat te voorkomen. Maar nu de stijging in Rotterdam hoog ligt, hou ik mijn hart vast.Iris Luijten (c) 

Lees meer »

Vrouwenzaken

Vorig jaar werd ik me er weer van bewust dat ik niet zo eigenwijs moet doen. En zeker niet als het aankomt op mijn gezondheid. Ik had de vijfjaarlijkse bevolkingsonderzoek overgeslagen, want ik was bang.

Lees meer »

Mondkapjes, gevangen

GevangenIn de vroege ochtend loop ik naar de metro en zie op tegen de rit. Gelukkig hoef ik niet naar de andere kant van Nederland, toch zit er lood in mijn schoenen. Het is de eerste keer sinds de verplichte regel dat ik reis met een mondkapje op. Het is druilerig weer, met 100% kans op neerslag. Fietsen is uitgesloten. Dus ik moet.Ik geef me eraan over, maar mijn hersenen protesteren. Ze geven onprettige signalen af door deze onnatuurlijk situatie; on-Hollandse, Chinese, taferelen. Ik stel het op zetten ervan dan ook uit totdat ik echt in de metro zit.Schuchter kijk ik om me heen. Er staan niet veel mensen op het perron. Maar de mensen die er staan, vertellen allemaal een verhaal. Ik lees de gezichten als persoonlijk geschreven boeken: de een vindt het een must en houdt je in de gaten als je er nog geen op hebt. Ze blijft zo ver mogelijk uit je buurt. De ander heeft een nieuw kledingaccessoire erbij en voelt zich wel comfortabel; het mondkapje past bij de rest van haar kleding. De volgende, ja die… precies die… een jongeman met een zwart mondkapje op, zelfs de elastiekjes zijn zwart… Hij kijkt zoals ik me voel: ongemakkelijk. In zijn ogen lees ik dat hij snel op zijn eindbestemming wenst te zijn, zodat hij zich kan ontdoen van zijn gezichtsbedekking. Net als ik. Ik schaam me. Maar is dat nou omdat ik er één moet dragen in het OV of omdat ik er geen draag (buiten het OV) en wel veel mensen zie me een kapje op? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat het een onplezierig gevoel is waar ik snel van af wil.De metro doet de deuren open. Jezus, wat gaat dat traag. Als ik niet beter zou weten, zou ik al tien keer op de deurknop hebben gedrukt door mijn ongedurigheid.De metro is leeg. Althans, het deel waar ik zit. Waarom moet ik ook alweer dat ding op?Ik trek en ik pluk aan het stofje, aan de elastiekjes. Ik bind het nog een keer goed achter mijn oren. Zou met die oren van mij toch goed moeten blijven hangen. Mijn bril beslaat. Ook dat nog. Bril af. Bril op, anders zie ik alles wazig. Ik vouw het neusgedeelte stevig rond mijn neusbrug. Ah, dat helpt. Minder condens.Ik kijk naar buiten en zie mensen langs de spoorwegovergang de metro inkijken. Zouden zij denken: wat een stelletje malloten? Wat je denkt ben jezelf… ik ben een malloot.Het voelt warm en ik merk dat het vanaf mijn kin tot rond mijn neus klam begint te worden. Maar af mag het niet. Alsof mijn gezicht gevangen zit in een masker. Geen vrijheid.Voordat ik vertrok dacht ik nog: zo erg kan het toch niet zijn? Het is goed voor de economie. En misschien schatten mensen me nu jonger, nu ze mijn rimpels rond mijn mond en neus niet zien. Maar nee, mijn glimlach is opgesloten, ik voel me opgesloten. Mijn rimpels hebben recht op frisse lucht. Ik verdien frisse lucht. Mijn glimlach hoort niet opgeborgen te zijn.Ik schaam me de hele rit door. Toch besluit ik tijdens mijn overstap naar de tram hem op te houden. Misschien went het wel als ik hem ophoud?Niet echt nog, want op mijn bestemming doe ik hem zo vlug mogelijk af en berg hem snel op. Het voelt bevrijdend. Mijn gezicht zit niet meer achter een stuk stof, geboeid met elastieken achter mijn oren.Terug besluit ik dit gevoel zo weinig mogelijk te willen voelen, dus ga ik maximaal in één openbaarvervoersmiddel zitten. De rest loop ik wel. Ik loop zo lang mogelijk, zodat de rit in de metro straks zo kort mogelijk is. Tweeënhalf uur verder. Mijn voeten zeggen dat het tijd is. Ik moet de metro weer in met gezichtsbedekking.De metro is wat voller dan op de heenweg. Er is een discussie gaande tussen een vrouw van circa zeventig en een opgeschoten gozer. Ze vraagt hem waarom hij geen mondkapje draagt. Het antwoord is heel simpel, hoor ik: ‘U draagt er toch een? Dan hoef ik er geen te dragen.’ Ik ben verbijsterd, maar niet verbijsterd genoeg om die vrouw bij te springen. Ik hoef niet zo nodig in het middelpunt te staan, zeker niet met mijn gezicht gevangen in een stuk stof.Gelukkig hoeft de opgeschoten gozer maar één halte. De vrouw kijkt naar iedereen en zoekt bevestiging van het recht. Dappere zij.Nu sta ík bij de spoorwegovergang. Ik kijk de metro in die voorbij rijdt. Alle mensen dragen mondkapjes en het grijpt me aan…. Wat doe ik toch moeilijk? denk ik. Ik voel tranen prikken, maar ik slik ze weg. Als de spoorbomen omhoog zijn, het rode licht gedoofd is, zet ik de looppas erin. Ik wil naar huis, zo vlug mogelijk.Nog steeds denk ik: het zal wel goed zijn voor de economie - al voel en merk ik daar zelf nog weinig van - en het zal wel wennen. Maar eerlijk gezegd: ik wil er niet aan wennen.

Lees meer »

Mondkapjes

GewenningHet gaan dragen van mondkapjes is zoiets als toen de mobiele telefoon uitkwam en betaalbaar werd voor de gewone burger. En wij allemaal naar die moderne knakkers aan het staren waren waarom zij zich zo gedroegen: bellen in het openbaar, dat doe je toch niet?Nog erger werd het toen er meer en meer mensen buiten gingen bellen, maar vooral ook het volume van de gesprekken toenam. Ik vroeg me af waarom mensen dat deden (iets met privacy?). Ik kon en kan wel wat redenen bedenken, maar laat ik het daar niet over hebben. Voor mij hoefde het allemaal niet zo. Pas later zag ik voordelen en ben uiteindelijk overstag gegaan. Met name om bereikbaar te zijn. Niet zoals nu, met al die toeters en bellen, dat hoeft voor mij nog steeds niet zo nodig. Ik heb al overwogen om een stapje terug te doen en over te stappen op een basistelefoon. Maar ja, het is toch ook wel handig als ik aan het rennen ben dat zo’n app een intervalprogramma heeft en die mij aangeeft wanneer ik langzaam, op tempo of snel moet gaan. Zeker als ik met een doel train. Al die andere toeters en bellen, apps, daar doe ik weinig mee. De telefoon, de smartphone, apps, het was allemaal een kwestie van wennen. Ik ben gewend.Toen het virus uitbrak en ik in het prille begin met een sjaal over mijn neus en mond de metro instapte, werd ik aangekeken, nagekeken. Het gaf het gevoel alsof je je aanstelt of ze je verdenken. Maar eerlijkheid geschied mij te zeggen dat ik ook keek naar mensen met een mondkapje op. Niet eens omdat het er gek uitzag, meer omdat ik (bevooroordeeld) dacht: ah, jij bent één van die mondkapjeshamsteraars geweest die ervoor heeft gezorgd dat ze nu zo gigantisch duur zijn.Ook niet helemaal eerlijk, want dat weet ik helemaal niet. Ik had niet eens het plan ze te kopen.Desalniettemin dacht ik toen ook: met Rutte aan het hoofd zal het virus niet serieus genomen worden. Rutte is een man die economie hoog op de agenda heeft staan. Hij deed het inderdaad af als een griepje die wel over zou waaien en dacht niet aan de gezondheid van de mensen, van de kwetsbaren. Nou moet ik eerlijk bekennen (alweer), dat ik niet dacht dat het economische gevolgen zou hebben. Ik was (en ben) vooral bezorgd om de mensen die ik ken die in Brabant wonen. Hoe het leven in Brabant aan banden werd gelegd. Ik was gepikeerd over hoe er met de werknemers in de zorg werd omgesprongen en hoe zichtbaar de bezuinigen op die zorg werden. Alsook maakte ik me druk over hoe de jeugd ermee omging. Maar eigenlijk kon je de jeugd het niet kwalijk nemen er zo laconiek mee om te gaan. Als er steeds geroepen wordt dat jeugd tot twintig jaar er niet vatbaar voor is, dan is het een logisch gevolg dat zij doorgaan met hun leven. Jeugd denkt anders, voelen zich onschendbaar en staan over het algemeen – ik scheer ze niet allemaal over een kam – niet stil bij anderen en de gevolgen. Het zijn korte termijn denkers. Gelukkig is dat wel wat veranderd. Al dan niet door het uitdelen van boetes.Ondertussen is Rutte gaan zien dat er wat moet gebeuren en heeft de economie ruim een maand geleden platgelegd en verlengd. Het einde is nog niet in zicht.Inmiddels begin ik te zien hoe belangrijk een draaiende economie is, want ook ik ondervind gevolgen (niet alleen economisch). En waarom zou het niet kunnen draaien? België en Duitsland beginnen met het verplicht dragen van mondkapjes in (onder andere) het openbaar vervoer. Rutte lijkt hier weer de kont tegen het krib te gooien en ziet het nut niet. En er lijkt een tekort, zo zeggen ze. Maar waarom is hier in Nederland een tekort en in België en Duitsland niet?Enfin, zouden die mondkapjes de oplossing kunnen zijn om de economie weer te laten draaien?Het zal wennen zijn en ik verwacht dat iedereen elkaar aan zal kijken met een blik van verdenking. Ook zou het dragen ervan zo erg kunnen wennen dat we de andere maatregelen vergeten. Het zou het idee kunnen wekken dat we met een afgedekte mond en neus veilig zijn.Hoe start de horeca weer op? Wij hadden al een innovatief idee: mondkapjes met een rietje. Als je dan op een terrasje zit of uit eten gaat (of gaat stappen), dan hoef je je mondkapje niet af te doen. Ik weet alleen niet of drinken met een rietje zo verstandig is met bier, een wijntje of sterke drank. Toch zullen er vast veel creatieve mensen zijn die voor elk probleem een oplossing hebben. Het zou toch zonde zijn als we nooit meer uit eten kunnen en er alleen nog maar over kunnen lezen in boeken.Voor nu, ja, ik denk dat het dragen van mondkapjes bijdraagt aan het heropstarten van de economie. Ook al zal het wennen zijn. Zijn ze een oplossing voor altijd? Ik weet het niet. Maar virussen en bacteriën zullen er altijd zijn, ook als de Covid-19 tot op zijn laatste tentakel wordt uitgeroeid. Maar wennen zal uiteindelijk alles.Iris Luijten (c)

Lees meer »

Hardlopen tijdens crisis

Ik heb me de afgelopen week afgevraagd of ik wel een blog wil schrijven over het coronavirus. Het is niet alleen een onderwerp dat veel invloed heeft op iedereen in de maatschappij, maar ik maak me persoonlijk ook zorgen om een aantal kennissen en vrienden in Brabant. Zeker als ik in bepaalde plaatsen, zoals Gemert, het aantal besmettingen zie stijgen en hoor hoeveel mensen uit hun circuit al zijn overleden. Ik zit dan met een kloppend hart als ik weer zie dat er een toename is in die bepaalde regio’s. Noord-Brabant is natuurlijk de kern van mijn hart. Toch wil ik een blog schrijven over rennen.Hardlopen, joggen, rennen, hoe je het ook noemen wilt, in een periode waarin we allemaal voorzichtig moeten zijn en het coronavirus op de loer ligt. Is het dan nog wel verstandig om buiten te gaan hardlopen? Of sporten?Ik doe het wel, en ik vind het ook verstandig. Uiteraard spreek ik voor mezelf. Bewegen is belangrijk. Plus dat ik denk dat je je weerstand goed houdt of zelfs versterkt als je wel naar buiten gaat. Al is het maar een blokje om.Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat meerdere mensen dit idee ook hebben, of op zijn minst zie ik meer hardlopers in allerlei soorten en maten dan ik normaal gesproken onderweg zie. Misschien verbeeld ik het mij, omdat ik wat andere tijden en routes uitprobeer.Niet alleen voor de weerstand is het goed om naar buiten te gaan. Het zal een negatief effect op je gezondheid hebben als je de hele dag thuis op de bank tv zit te kijken. Ik begrijp wel dat men daartoe geneigd zal zijn. Even een paar dagen kan geen kwaad en kan zelfs wel eens lekker zijn: lekker lui. Maar jezelf erin laten verzanden kan nooit goed zijn voor je gezondheid. Niet in de eerste plaats, omdat je lichaam beweging nodig heeft én om je gewicht niet te laten stijgen. Inmiddels weten we allemaal wat er gebeurt als je wel eet en niet beweegt.Een verkoudheid heeft me nog nooit in de weg gestaan om te gaan rennen, ook nu niet (als ik verkouden zou zijn) (al ren ik dan zeer vroeg of zeer laat om geen mensen tegen te komen). Ik vrees evenmin voor regen, wind en kou. Echter ben ik wel alerter. Ik zoek routes uit waarvan ik denk dat ik daar de minste mensen tegen ga komen. Als ik al mensen tegenkom dan zorg ik dat ik, wanneer ik ze passeer, met een ruime boog om ze heen ren. Ik zet minder muziek op, soms ren ik zelfs zonder en heb ik alleen mijn intervalprogramma aan staan, om alerter te kunnen horen of er mensen van achteren naderen.Moet ik veel aanpassingen doen om toch te gaan rennen? Niet veel, wel wat. Ik ren graag alleen om mijn hoofd leeg te maken, eventueel mijn creatieve brein te stimuleren (helaas gebeurt dat de laatste tijd wat minder) en ik kan me houden aan mijn eigen programma (zolang ik voor de kwart marathon train is dat wel een must). Geen sociale beperking hier.Wel vermijd ik drukke plekken, maar ook dat is minimaal, want ik houd sowieso niet van drukke plekken. In bossen waar je wandelaars met en zonder honden tegenkomt ren ik liever niet, af en toe in het park uitgezonderd. In deze tijd zal ik eerst waarnemen hoe druk het in het park is, voordat ik me erin begeef. Dat is in een oogopslag te zien.Wat voor mij vooral is veranderd is dat mijn alertheid verhoogd is. De mogelijke oorzaak van mijn beperkte creatieve prikkels.Wel merk ik dat ik hoest-angst heb ontwikkeld. Tijdens rennen kan ik soms wat snotterig worden (hetgeen heel normaal is bij renners), of voel ik dat ik even moet kuchen (ook normaal bij renners). Toch houd ik mijn gekuch in als ik mensen passeer. Ik wil ze niet onnodig bang maken. Die hoest-angst heb ik ook als ik door de supermarkt loop of sta te wachten tot ik naar binnen mag. Dat kan best wel lastig zijn als je je bijv. net hebt verslikt of een kriebeltje in je keel hebt. Toch wil ik anderen niet ongerust maken, dus houd ik het hoesten in.Gelukkig gedragen de meeste mensen die ik tegenkom zich hetzelfde. Ze wijken uit als ze mij zien. Al blijft het een rare gewaarwording. Gisteren was er zelfs een dame, helemaal omwikkeld met sjaals (waarschijnlijk was ze verkouden of had ze griep of was ze besmet (wie zal het zeggen)), ze zag me al vanaf een afstandje aankomen. Ze stapte op de ongemakkelijke keien onder het viaduct. Ik had geen uitwijkmogelijkheid. Er kwamen veel fietsers voorbij van beide kanten (de hoeveelheid wielrenners en de mountainbikers lijken te zijn gegroeid, maar het kan ook zijn dat ze nu meer opvallen). De dame bleef keurig wachten tot ik was gepasseerd.Rennen, de lenteachtige verschijnselen alleen al roepen je naar buiten. Houd je niet van rennen, maak dan even een ommetje om een frisse neus te halen. Zolang Nederland niet geheel in lockdown is, zeg ik doen! Zolang je de opgelegde maatregelen maar in acht neemt en houdt, zodat we elkaar veilig houden.Voor nu, ik ren zolang er geen complete lockdown is en ik gezond ben. Er staat immers een kwart marathon op stapel (25 oktober). Voor mijn kennissen, vrienden en familie: ik wil graag iedereen weer gezond en wel zien als alles achter de rug is; stay save and healthy.

Lees meer »

Onbeheerd gratis

Mijn haren zijn veel te lang, er moet nodig een stuk gesnoeid worden. Maar als ik niet naar de kapper hoef, dan stel ik het zo lang mogelijk uit. Veel dames zien de kapper als een verwennerij, ik als een noodzakelijk kwaad; kappers doen zelden wat je vraagt en dan is er die vervloekte keiharde wasbak. Ik sla liever over en was mijn haren thuis al, maar omdat ze met een plantenspuit mijn haren vaak niet egaal nat krijgen, halen ze me toch over ze in de wasbak nat te sproeien. Negen van de tien keer zeggen ze: het is gratis hoor, omdat men denkt dat ik niet wil vanwege het kostenplaatje. Alsof het mij daarom te doen is. Die wasbak heeft gewoon geen fijne rand om op te liggen, mijn nek wordt daar ongelukkig van.Gratis…afslaan van iets dat gratis is, wordt toch als raar gezien. Zoals in het theater, als je je jas niet in de garderobe op wilt hangen, maar liever bij je houdt; als de kassière producten gratis uitdeelt. Het veel omvattende: ‘maar het is gratis!’ verwonderd mij dan weer. Wij zijn niet gewend om iets wat gratis is af te slaan en jezelf af te vragen of je het echt nodig hebt. Soms valt mijn mond open als ik collega’s zie schransen bij een lopend buffet; alsof ze uitgehongerd zijn. Alsof ze iets ontnomen wordt, ze bunkeren totdat bijna uit elkaar ploffen. Proef je het eten dan nog wel? Of eet je alleen zoveel omdat het gratis is? Het is een retorische vraag. Ik heb van menig collega namelijk al het antwoord gekregen: omdat het gratis is. Laat het woord gratis onbeheerd achter en men duikt erop alsof hun leven ervan af hangt.Als je een oorlog hebt meegemaakt waarin eten schaars is of je moet vechten voor elke hap, of ouders hebt gehad die de armoede en schaarsheid van eten kennen, of als je zelfs echte armoede kent, snap ik dat. Ik heb me eens laten vertellen door een vriend dat wij – als mens – de angst om tekort te komen hebben meegekregen van onze betovergrootouders. Dat de honger die zij leden in de buiken van de vrouwen van baby op baby is overgedragen. Het is een theorie die me aanspreekt. Maar we zijn nu zoveel generaties verder, zoveel kennis verder, toch blijft de beschaving achter (niet alleen met betrekking tot voeding). Ondertussen zijn we door schade en schande wijzer geworden en in 2020 beland en heeft de mens de capaciteit van bewustwording, mag je aannemen. Dus veeg ik die theorie weer van tafel. Ik ben overigens de laatste die zou beweren dat ik me nooit op heb laten fokken door hebberigheid, want het is aanstekelijk en ik denk dat dit gedrag veel verder teruggaat dan de oorlogen. Misschien zelfs wel teruggaat tot de oertijd waarin rovers-instinct om te overleven aan de orde van de dag was, precies zoals de dieren hedendaags nog steeds doen. Maar die beschaafdheid die wij hebben wordt niet toegepast als we bang zijn iets te kort te komen. En misschien gaat het zelfs wel terug naar de eerste mens; door de verleiding die Adam en Eva kregen van een appel te eten waarvan ze niet mochten eten (als je daarin gelooft).Voordat ik de studie gewichtsconsulente emotie-eten volgde, was ik me gaan realiseren dat ik hier stelselmatig aan meedeed en dat ik ongelukkig werd van het bang zijn iets te kort te komen (niet alleen met eten). Het is een heel naar en angstig en afgunstig gevoel. Als je overgeslagen werd of misgreep werd dat gevoel versterkt. Het maakte me verdrietig en het onrechtvaardigheidsgevoel groter. Geen gevoelens die ik wilde (en wil) voelen, ze passen ook niet bij wie ik wil zijn. Nou ben ik iemand van veel zelfreflectie, en wist ook dat ik het zelf in de hand had. Ik vroeg mezelf af wat het met me zou doen als ik geen tweede keer opschepte, als ik niet het gratis product aannam, als ik ‘nee, dank je wel’ zou zeggen. Zou ik omkomen van de honger, zou ik iets mislopen wat ik nodig heb? Onbewust weet je het antwoord wel, weet iedereen het antwoord wel. Maar de confrontatie met jezelf aangaan en onderzoeken is een ander verhaal, dat betekent dat je naar jezelf moet kijken en dat vinden veel mensen eng (is het ook, maar soms broodnodig). Zoals verwacht waren de antwoorden: ik zou niets te kort komen, niet omkomen van de honger en het zou zelfs averechts werken als ik het wel aannam; ik at meer dan wenselijk en dan voelde ik me daar ook nog eens vervelend onder. En wat moest ik toch met al die gratis items. Ik deed er niets mee, het lag daar maar te liggen.Het zit allemaal in je mind-set, je bewustwording.December 2018 was ik totaal beduusd. Ik kreeg een aantal mensen over me heen toen ik overwoog mijn kerst-cadeaubon weg te geven (omdat ik alles heb wat ik nodig heb) aan iemand die geen geld had… er kwam zoveel commentaar dat ik het bijna niet meer durfde te overwegen. Maar de opmerking: dan geef je het toch aan mij, vond ik het toppunt van afgunst. Het was ook nog eens lastig iemand te vinden die het kon gebruiken, omdat die mensen vaak hun mond houden. Het woordje gratis, het maakt veel los bij mensen.Oké, dan kom ik terug op de kapper. Het interesseert mij dus niet of het wassen van je haar of het nat sproeien van je haar in de wasbak gratis is. Het is fijn dat ze die service aanbieden, maar het woord gratis mag wat mij betreft met het wassende water worden weggespoeld, want het verzacht de kramp in mijn nek niet als ik weer overeind moet komen en daarna nog eens een half uur of wat bijna onbeweeglijk in de stoel moet zitten. Toch moet hoognodig naar de kapper, maar ik zoek nog vrolijk even door.

Lees meer »

OUD-jaar-NIEUW

Ik was denk ik een jaar of 16 toen ik met een aantal vrienden uit ging zitten rekenen hoe oud we zouden zijn als we het jaar 2020 zouden halen en hoe het leven dan zou zijn. In januari zal ik 48 jaar worden en mijn leven had ik toen anders voorgesteld dan het nu is. Ik wilde in ieder geval iets met schrijven, had alleen niet de illusie dat ik er mijn brood mee kon verdienen. Dat deel klopt, maar had bijv. nooit gedacht dat ik gewichtsconsulente emotie-eten zou gaan studeren. Als je mij dat toen had voorgesteld, had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Oud worden is niet vanzelfsprekend is me het afgelopen jaar te meer duidelijk geworden en ik zal niet meer dezelfde vraag stellen als toen ik 16 was over het jaar 2040. Het is weer tijd voor evaluatie, voor het maken van plannen en maken van beloftes. Iedereen gaat met goede moed en met een zekere stelligheid aan de slag met zijn of haar voornemen. Wat is jouw voornemen? De mijne is heel simpel…ik wandel 2020 in zoals ik 2019 ingewandeld ben en gevolgd heb. Ik hoef geen extreme dingen te doen of te laten, ik maak geen beloftes. Beloftes scheppen verwachtingen, voornemens doen dat ook. Alles wat je uitspreekt is een belofte. Dat betekent dat ik voor altijd mijn mond moet houden. Nee, alle gekheid op een stokje natuurlijk. Ik ben nou eenmaal niet het type van voornemens. Ik hou niet van latten die onrealistisch hoog zijn waarvan ik bij voorbaat al weet dat ik er onderdoor spring. Het is geen voornemen om geen verwachtingen te hebben, het is geen belofte om geen voornemen te hebben. Het is een afspraak met mezelf die ik jaren geleden al heb gemaakt, zonder dat daar een jaarwisseling voor nodig was.Ik heb mooie plannen en vooruitzichten zonder verwachtingen. Ik stel een doel, en soms stel ik een datum, maar altijd met ruimte van wijzingen voor mezelf. Grote veranderingen of plannen houd ik daarom het liefst voor mezelf. Het haalt de druk van de ketel. Het hoeft niet eens iets groots te zijn wat mensen van je verwachten; als je iets uitgesproken hebt ben je de Sjaak. Zo zei ik een poos geleden tegen een collega dat ik overweeg mijn haren eraf te laten knippen, maar dat alleen laat doen door een kapper die naar voorbeeld knipt. Daarna vroeg ze elke keer als ik haar zag wanneer ik nou naar de kapper ging. Ik gaf als antwoord dat ik niet ga zolang ik niet de juiste kapper heb gevonden. Het eerste wat zij riep: ‘Ik wist wel dat jij ze niet af laat knippen.’ Als je eenmaal hebt gezegd dat je dat (misschien) wil doen, wordt verwacht dat je dat ook doet! Er is geen ruimte om je te bedenken, er is weinig ruimte voor uitstel. Waarom zeg je het dan? Tja, point taken. Ik begrijp dat wel – mensen denken nou eenmaal zo. Ik begrijp ook dat sommige mensen het gevoel hebben dat ze hierdoor niet meer terug kunnen, en dan heb ik het niet over eenvoudige situaties zoals het naar de kapper gaan, maar ook bij grote dingen. Geen voornemens dus, maar ik kijk wel altijd even achterom naar mijn jaar, zo ook nu.Mijn 2019 - een jaar vol contrasten: van vreugde en verdriet, van leven en dood, van angst en plezier, van veel zon en regen, donker en licht, dieptepunten, hoogtepunten. Van schrijven met liefde en blokkades door diezelfde liefde. Een jaar dat me wakker heeft geschud en me heeft laten zien dat je met twijfel slechts bereikt dat je in een cirkeltje rond blijft rennen. Een jaar dat me heeft laten realiseren dat je nooit weet wanneer het je tijd is en er alles uit moet halen wat erin zit (ook al betekent dit dat je dingen aan gaat die je niet durft omdat je je kwetsbaar op moet stellen), van keuzes en knopen doorhakken. Van wie niet waagt, die niet wint. Een jaar van nadenken over wie je was, wie je bent en wie je wilt zijn, wat je deed, wat je doet en wat je wil doen. Mijn 2020 - het nieuwe jaar, geen voornemens. 2020 - het verlengstuk van - 2019. Een nieuw jaar van hopelijk veel mooie dingen, een van vasthouden en loslaten, sluiten en openen. Van schrijven met liefde en blokkades doorbreken van hoop en kansen. Geen beloftes, geen voornemens, slechts doelstellingen gekropen en gevolgd (van)uit mijn hart.

Lees meer »